پریوش

هر گه که با خیال ِ تو گردم جوان جوان
رخســارِ خوشعذارِ تو گردد عـیان عیان
این نورِ آفــــتابِ جــهانســـت یا جــمال
یا شعله اِی زچشم ِ تو گشته وزان وزان
هر روز می فتم به سرِ راه ی تو که تو
بر دورِ جان خود بکشی ام کشان کشان
هــر مـه مـاه ی نو به خــیالاتِ دلکشی
چــون تیـغ ِ ابروان تـو آیـد کـمان کـمان
یک روز رقص کنان به مدارِ تو میرسم
می آورد ثـبوتِ هـــمه را زمــان زمـان
کــو خـامه ی که لــذتِ وصـفِ ترا کـنم
تا بوده ام به یاد تو هـر سـو روان روان
ایکاش چون ســپندِ رُخـت یک تپش کنم
آتــش فــتد به دورُ برم در شـبان شــبان
یک جلـوه ی نما کــه بمـن زندگی دهـد
رفـــته زجــورِ نازِ تو حــالا توان توان
ایکــاش در بهـــارِ دلـــت مـنزلی کــنم
ترســم کــه زودتر بیاید خــزان خــزان
عـاشـق شـود بچـشم عــزیزِ تو مشـتعل
ناهــیدُ مــاه ی نو بنمــاید قِــران قِــران
با بوســه ی اگـر کــه بیایی به پرسـشم
من میـشوم زشـهدِ لــبانت جـوان جوان
زاهد زشورِ عشقِ من آگه تو کی شوی
زخمی مزن به قـلبُ دلــم با زبان زبان
خوش آندمی که باز به آغوش من رسد
اندام ِ پـُر شــــرارِ پـریـوش دوان دوان
فرید طاهری
قوس ۱۳۸۶، دیسمبر ۲۰۰۷، کلیفورنیا

امواج ِ نگاه

هر شب به باغ ِ يادِ تو من می کنم سفر
با عـالـم ِ خيال ِ تـو تا جلـــوه ي ســحر

ای نازنين به باغ ِ دلـم چـون شـرارِ ناز
امواج ِ هر نگاه ي تو آورده است شرر

در شـهر می تپم کــه ببوسـم نشاني ات
زآن می کـنم بيادِ تو هـر سـو نظر نظر

يک روز همـچو دوش بيايی به پرسشم
آغــوش را گــشاده ُ تو ميـشـوی قـــمر

هـر شب به اين اميد که نگاهت بمن فتد
هـر صبح چون غبارِ رهـت ميرسم بدر

ديروز بر مــدارِ وجــودم به چرخشي
امروز بود به تيرِ نگاهـت خطر خـطر

می گفتی ام کـه تا به ابد مِـلکت تـو ام
آن گـفته ها چرا شـده يک گفته ي دگر

گـل هـاي سـرخُ ياسـمنی یی وجـود تو
گرديده مستِ مست به هر کوچه ُ گـذر

ترسم کـه از عــداوتُ از نخوتِ رقيب
اجســادِ کـــشتگان ِ تو گـردد بدون سر

ميگفتی ام کـه تحفه گکِ رنگِ آبی کو
آبی به چـشمِ تو شــده يک رنگکِ دگر

آ وخ کــه روزگــارِ جـوانیُ خـاطرات
در آسمان ِ آبی يي تو گــشـته مخـتصر

فريد طاهری
ميزان ۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، سنفرانسسکو

ولوله ي حـُسن

ای نورِ دل افـــروز و مي ناب کـجـايی
آتـش به دلُ جــــان زده ي آب کـــجايی
نوريست فروزان زهر گوشه ي چشمت
رفـــته به محــاقی، مـه ي ناياب کجـايی
خـــواهــــم عــروسي بنمايد مـژه هـــايم
ای راحـتِ دل، کـشته مرا خواب کجايی
آهــنگِ تو خــواهــد دلم از بعدِ فــسردن
ای مطربِ خـوشخوان ِ شکـرآب کجايی
دشــتِ دلــم از فرطِ کـم آبی چو کـويري
باشـــد شــوم از آبِ تو سـيرآب کــجايی
فـــــرقـي نبود از جــــگـرم تا جـــگرِ تو
خون ِ جـگــرم رفـته، جـگـرتاب کـجايی
در تـيرِ نگــــاه ي تـو بود عــالـمِ ديگـــر
ای راحــتِ هـر ديده ي بيخـواب کـجايی
در جمع ِ مغان ولـولـه ي حـُسن تـو رفـته
چـشمِ هـمه بر راهُ تو در خـواب، کـجايی
از دســتِ فـراقــت هـمه مستان ِ خرابات
انداخـــته جگـــر را به خـــوناب کـجايی
دارم گـله از چـشمِ فـسون بارِ تو امـروز
ای نورِ حــــقـايق زتو فـــرتاب کـــجايی

فريد طاهری
سنبله ۱۳۸۶، سپتمبر ۲۰۰۷، کليفورنيا