عمرخیال

عمر خيال بستــــــــــــــــم يار آشنائيت را            آخر به خاک بردم داغ جـــــدايت را

برخاک راه کردم دل پايمــــــــــــال نازت            ای بی وفــــــــا ندانی قدر فدائيت را

بردی دل از بر من پامــــــــــال ناز کردی           ای دلربا بنازم اين دلــــــــربائيت را

کاکل ربوده ايمان چشم تو جــــان و دل را            ديگر چه آرم آخر مـن رونمائيت را

خوش آن شبی که جانا در خواب ناز باشی           برچشم خود بمـــــالم پای حنائيت را

داغ شب حنايت ناســــــــــور گشته در دل            زانرو کـــه من نديدم ايام شاهيت را

شمشاد قامتان را بسيار سير کــــــــــــردم            در سرو هم نديدم جــــانا رسائيت را

ای شاه خوبرويان حـــــــاکم شدی مبارک             شکر خـــدا که ديدم فرمانروايت را

ای رشک ماه کنعان بــــودی اسير زندان             شـــکر خدا که ديدم روز رهائيت را

بيخانمان نمودی بيچــــــــاره عشقری را

ديديــــــــــم ای جفا جو خيلی کمائيت را

صوفی عشقری