اندوه



به باغ خــاطــر ه ها میــکشد خیــال تــرا

ز هــر گــذر به نـــگاه ســــراغ مینـــگـــرم

بــه شـــوق دیـدن تـو دور هــا و هر چمــنی

که رفــته ای به رهـــی دل بـه داغ مینـــگرم
* * *
د مــیـده ای به ســـرودم به ریــشـه های تــنم

رسـیده ای چو بهـار و ســرور دیـــدهء مـــن
شـــگفــتـه گشــتی گـــــذر گاه داغــدار دلـــم

تـــنیده ای به نوا های شــب رسیــــدهءمــــن
* * *
خـــزان رسیده به گلبــاغ رنــگ پیراهنــم

گلوی این دلم از اشک و آه ناله بــــسوخـــت

ز برگ ســــرد نفس شاخه شاخه آه تو شــــد

سکوت بیتو به شـــبرنگ ماه ناله بـــسوخت
* * *
صــدای ســـبز تــــو آوای روز شـادی مــــن

ببــر تو زیـن دل مـن زخـم هـای داغ مــــــرا

بـــبر تو اندوه شـــب های درد و غصــهءمــن

بگـــــیر تو از دل شــب گریهء ســراغ مــــرا
* * *
در یــــن کویــــر نفــــس بـی بـهار میــمیــرم

به دام گرفته الم مــــن اســـیـر میســوزم

به باغـــبان دل ســـنگ این زمــانه بگــــوی

شرا ر نالهء غم من چـــه دیــر میسـوزم

 

بیلمه دینگ



آوازم ایشــت مه د ـینــگ ارما نیــم نی بلمه دیــــنگ


شــــرارم نی کــــــورمه دیــــنگ ز بانم نی بلمه دینگ


عـــدالت نی یــوله مـی عـــداوت با شــله د ینــگ ســین


صـــدا قــــت نی بــــهاســـین جــهانم نی بلـــمه دیــــنگ


توغری سوز نی قیلمه دینگ ایش یولی نی بیلمه دینگ


زمان کیــتی قولیـــنگد ن زما نــم نی بـــیلــــمه د یــنگ


کوز یا شــــیم دریا بولدی غـــصـه میــــنگه یار بولــدی


قا نلــیغ کــوزوم دردی نی گـــریا نـــم نی بـیلــــمه دینگ


قــراریــــم نی تاپمـــــه دیـــم بخـــتم گا ایــتا لمــه دیـــم


ســوزم نی صـــدا سینی نالا نــیم نی بیـــلــمه دیــنـــگ


بیر قول د ن صـــدا چیقـــــمس بد ل دن بــها چیــقــمس


آسا نیـــنگ قیـــین بــولــدی امکا نیــــم نی بیمه یـــنگ


آلــــغه بارمــ‌ی اییــقلدینگ حیــر ا ن یولده قا لدر دینـــگ


اوزگــــیل( یلدا ) ســوزیـنگ نی درمانم نی بیـــلمه دینگ


ترجمه دری

ندانستی


صـــــــــــــدای من و فغــــــــــان من را نشنـــــــیدی!


شــــــــرارم را ندیــــــــــدی، زبانم را ندانســــــتی!


راه عدالت را نگرفتـــــــی، عــــــــــداوت را آغاز کردی


بهــــــــــــــای صـــــداقت و جهــــانم را ندانستـــــی


پیشقدم در کار نشدی و راه درست را هم ندانستی


زمان از دســــــت رفت،ارزش زمان را ندانســــــــتی


دنیای آرامش را نیافتـــــــم، به پیروزی و اقبال نرسیدم.


ـ و صــــــــــــــدای ناله و ســـــوزم را نـــــــــدانستـــی


از یک دست صدا بلند نمی شود و چیز بدل بها ندارد


نتوانستی قدم به پیش بگذاری و به آینده نا معلوم و حیرانی گذاشتی


یلدا)،رشته سخن را بگسل درمان دردت را ندانستند)
 

******************************
سالک راه



می ربودم عشــــق تو گر باورم میــداشتـــم

می شـــدم ســـر شار توگـر در برم میداشتم

آه ســـرد بیتــــویی را می زدودم از نفـــس

شعله ور تر می گداختـــم اخگرم میـــداشتــم

عالــــم دل را به تسخــــیر کرم مــــی تاختم

تاج عصـــیان زعشقـــت را سرم میـــداشتم

رویـــه میکـــردم به پیــــوند محبــــت نام تو

از وفا و همــد لی ها،استـــرم میــــداشـــــتم

در قد مــگاه تو گل میکاشــتم من از گـــلاب

سبـــزه می رســـتم ز تو، باغ ارم میـداشــتم

بال را بر شــــوق تــو پرواز میـــدادم زبـــند

تـــا ازیـــن دامـکـاه راه دیــگـــرم میـداشتــم

بــزم را با عاشــــقان بـر پا میکردم چو عـید

سالـک راه تو میگـــشتم حــــر م میـــــداشتـم

تار شب رامیگسستم زین شب یلدای خـــویش

باتـــو بــــودن میســـرودم دل برم مــیداشتـــم
 

***************************************************************

اولکه توپراغی
 
 غمیــــم دشـــتیده ایـــزلب ناز گلســـتا نم د ن ایـــــرلــــد یم 
ا لـــــم د ریـــاســـی ا یچـــره در و مرجانم د ن ایــــرلـــد یم
یــــورک د ن نـــاله چیــقمـــیدی ســوزم فــریا دی ا یــتــشده
نفــــس یولـــی توگلــــگن د ور نیـــســــتا نم د ن ایــــرلــــدیم
صــبر د ن باغـــله د یــــم زنجـــیر ایاغ بنـــدی بلــن د ل نی
مگــــر هجـــران کویــــیدا طــا قـت جانـــم د ن ا یــــرلــد یم
کوزوم نی روشـنی ایرد ی ســــنی مـــهر د رخشــــا نـــیگ
قـــرا شامیـــم ده سیـــن سیـــز مهر تابا نم د ن ا یــــرلــــد یم
سنــی ا لفت نــشان یـــنگ بیــــرله بــولـــگن آشـــنا ســـوزم
گــــل آچلـــگن مـــراد م بــاغ و بوستــــا نـم د ن ایـرلـــد یـم
کوزم  د شــت خیا لنـــگ یاد یـــده هــر یا نــده تــیلـــموردی
دیار تاپمــــی میــــن افســــوس یــولـده اســـتانم د ن ایـرد یم
بــها لیــک دور مقــــدس پا ک توپــراغینــــگ وطن مینــگه
کوزوم نی یاغــــد و ســی اول نور تـــابا نم د ن ایــــرلد یـم
قچان ( یـــلدا ) حضور مهـر پا ک یــنـگ گآ قـد م قویـــسـم
ادشگـــن من غریــــب یول مهـــــر یارا نـــم د ن ایـرلـــد یـم
* *
ترجمه سروده از بکی به زبان دری وفارسی  
خاک وطن
 
به دشت غمهایم سر گردانم از گلستان نازم جدا گشتم
درون دریای الم از در و مــــــرجــــانم جـــدا گشـــتم
فـــــریاد من این گره خورده صــــــدااز 
 گلو گاه من اســــــت ازنیســـــــتانم
 جدا گشتم
با زنجیر صبــــــر پای دلــــم را بســـته ام
مگر در کوی هجران طاقت  خود رااز دست
 داده ام
مهر و محبت درخشان تو روشنی چشمان من بود
بیتو در شام سیاه از دیدن تو محروم گشتم
این صــدای مــــن با الفــــــت تو آشـــــنا است  
اما دریغ از بوستان  باغ مرادم جدا گشتم
به دشت خــــیالت  به دیده التماس
 مینگرم
دیاری جز تو نیافتم اما افسوس از تـــــو جدا
 استم
ای وطن بــــهای خاک تو بر من مقدس است
تو بودی روشنی بخش دنیای من ار  تو محرومم 
 یلدا) چه زمانی خواهد رسید به حضور مهر پاک )
وطن قدم گذارم چونکه در راه غربت سر گردان ازمهر یاران جدا گشتم

***********************************************************************************

                راه زیستن
 
بی گناهان زیرپـــای ظلمتیان شـــد تـــباه
بی صدا درزجرتاریک میکشند روزسیاه
تشنگان معرفت خواروزبون اند و حزین
زاهد ظاهرنگرباطن پراز ننـــگ و گــناه
                                                                                                                            
                        هریکی از قدرت از زور مینازند به خویش
سبحه و دستار زیب انجمن سازند به خویش                   
در جهالت بگذرد خـوار و غـــریب ملتــــم
متفق بر ماجرا همراه و همرازند به خــــویش

 گر نباشد دانش و فرهنگ آبـــادی کجــاست
 جهل و گمنامی بسر بردن نکو یادی کجاست
 کهنه اندیشیدن تو جـز ره بیــــراهــــه نیست
 دست ظالم گربلند است ره زآزادی کجـــاست
 
ظلمت و آوردن فقرو جهالت کارکیست
زن دربیدانشی افسون شود اظهارکیست
آشنای هرچه ظلم است درگریبان وطــن
شیوه درفقرومذ لت زیستن افکار کیست
 
  کان تاراج برده بر خود کیسه زر ساختند
  خون ناحق ریخته ضم قهرمان ،گرساختند
  آفتابی بنگـــرو با دســت  پـنهـــانش  مـکن
  هر چه راه جهل بود با هم یــک درساختـند
 
  خومگیر با کارجهـل وذ لت و دام آورد
  در امید نیک زیستن رنـگ ابــهام آورد
 یک قدم دور از مظالم پیشه باید راه زد
 بیدریغ  با دیو همره  بـــــودن آلام آورد
 
 جای دارد هرچه باید دروطن ایثار کرد
شیوه آزادگی در شأن خود بیدار کرد
راه بهتر زیستن باید  بیامـوزیـم مـگــــر
 متحد بود و به میهن یک برابر کار کرد
 

**************************************************

مخمس بر غزل زیبای از سیمین بهبانی

گل انتظار



ببــــراین پیـــــام ما را بگـــــو آن نگــــار ما را

زچـــه رو نـــهان نمــــودی غـــــم آشکار ما را

به خزان غــــم نــــشانــــدی دل بیقــــرار ما را

ز چه جـــوهــــر آفریــــدی دل داغــــدار ما را

که هزار لاله پوشد پـــس از ین مــــزار ما را

* *

بعـــد یک نگاه گرمت بعد یک جدایــــی دردی

تو چرا نپرسی از من خموش و سکوت وسردی

خـــبرم نگـــیری از مهــر ز جفا رسیـــده گردی

تن من چرا بسوزی که خود این گــناه کـــردی

تــــو که بوســه گاه کــردی لب پر شــرار ما را

* *

نه دمیدی چون نسیمی سوی این حد یــــقه دیگر

نه نظر نمــودی بر من غم جان من فـــــزون تر

زجفای تو جهـــانم شـــــرر اســـت شرارو اخــــگر

چه کنم جز اینکه گویم : بنگر به لطــــف بنــــگر

د ل گــــرمســـــــوز ما را رخ شرمســــار ما را

* *

زکفــم تــــوان گرفتــــی ز بــــرم قـــــــراردوری

گــــل انتــــظار نشـــــا نـــــدی ز بر کــــنار دوری

زجــــفای خود کشـــیدی تــــن مــــن به دار دوری

زسرشک نم فـــشا ندی به بنفــــــــــشه زار دوری

که ز بــــــوته ها بچـــــــــینی گل ا نتــــــظار ما را

* *

نه تــــرانه وصدایــی ز د لــــم فســــــانه گــــوید

نه ســــــــرود شــــا د ما نـــی نه گـــل وفا که بوید

نه زشام تار( یلدا ) سحــــــری که را ه جـــویـــد

نه زکــوی جان (سیمین) نه گلی نه سبزه روید

دل رنـــگ بو پســـند ت چه کــــند بــــهار ما را


فوزیه یلدا