صالحه وهاب واصل

گفت وشنود فضل الرحیم رحیم با خانم صالحه وهاب واصل ، مدیر مسوول مجله بانو

****************************

شب یلدا

شب یلدا کنار آب، ماه و یار میخواهم

قمر را با جمع انجم چو خدمتگار میخواهم

درآن شب خواب در را نابود میسازم به چشم خود

سرا پا چشم میگردم ، همه بیدار میخواهم

چو شاهان میدهم فرمان هر شی را به خاموشی

که من آوای جانبخش از لب دلدار میخواهم

دران شب می نه خوام مستی یی از شیرهء انگور

خمار از ساغر کنج لبش ، اینبار میخواهم

مکن عیبم طبیبا نیست درمانم به دست تو

که من خود عشق او را بر دل بیمار میخواهم

خروش عرش کز صبح سحر بنشست بر پایش

نیازی کرده از نور شفق انکار میخواهم

بیا«واهب» ببین حیرت سرای شام دیدارش

که از شب تا سحر نقشش سر دیوار میخواهم

21-12-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

اولین مجموعه شعری خانم  صالحه وهاب واصل از چاپ بر امد و در اختیار علاقمندان شعر قرار دارد

مرواريد گمشده
نخستين مجموعه ى سروده هاى
خانم صالحه وهاب واصل واهب

********************************

حکم افتاب

مرا آن آتش عشق است کز شورش جگر سوزد

نوایم دامن آفـــاق را زیـــــر و زبــــرســـــوزد

ذغال تیــــــرهء شب پُــر ز آماج شــــــرار من

نهان در زیر خاکسترسر شب تا سحــــر سوزد

ز بس ذوق جنون حسرت وصلش فزون آمــــد

شرار شوخی عشرت تن پیـــــرانه سرســــوزد

نگاه دیده ء کز جلوهء ما مانـــــد در حیــــــرت

سپاهِ سر به کف مژگان چشمش در نظــر سوزد

نه مسجد نی حرم نی کعبه و بتخـــــانه نی مندر

به هرجا عشق گردد جا گزین دیوارودرســوزد

پر پروانــــــه را در رقص می آرد شمع محفـل

به گرد آفتاب، شوق طوافش بال و پر ســــوزد

قمر در پاسبــــانی داد بر استـــــاره فـــــرمانی

ازین غافل  که حکم آفتاب کُنـــهِ قمر ســـــوزد

مخواه بهرخــــدااز«واهبِ»آتش زبان حـــرفی

که تا لب وا کند از سوز گفتارش خبر ســـوزد

30-06-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

اشعهء امید

نمیدانم چی گویم روی تو مهتاب یا خورشید

که نوردیده ام برچید و روی حسن تو تابید

چراغ طلعت تو بر همه آفاق نور افشان

شب ازخجلت نهان شد درحجاب و چهره اش پوشید

خیال زنده درهرگوشه فارغ گشت ازفردوس

دمی که هر نگاهت اشعهء امید را پاشید

خطا گفتم اگر گفتم که دردت سوخت جانم را

شکیبایی رمید از من، بیتابی به من بالید

ندارم آرزوی صورت خوبان زیبا رو

که لطف دیدن هرخوبروازاین نظر افتید

چه عالم بود یارب آن نفس که آمدی پیشم

نگاهم غرق دراشک و دلم در سینه ام لرزید

سر از پا گم نمودم آسمان پرواز کرد از سر

زمین بیتاب شد در زیر پایم ریزه شد پاشید

گرفتم دست «واهب» تا نجات آید حالم را

ز بیهوشی زدستم رفت برخاک درت غلطید

01-09-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

آسمان دل

تا که چشم یار جام نوش این دیوانه شد

کعبه و بتخانه و محراب من؛ میخانه شد

رگ رگ جان و تنم پُر گشت ازغوغای او

از سرود و نغمه اش جانم به من جانانه شد

تا زنم بر روی بخت خواب آلودم نمی

اشک چشمم آب شد بر دست دل پیمانه شد

رهرو دشت ازل بودیم تا کثرت سرا

حیرت دیداراودرهرنگه یگدانه شد

تا غلام عقل بودم با خود وازخود بدور

چون زبان بستم دلم خلوتگهء یارانه شد

سهل باشد سیر اندر آسمان قلب من

گر پی اشکی روی کز چشم من بیگانه شد

دیگران از بیم دوزخ در میان آتشند

بر من ایندم جنت فردوس آتشخانه شد

بر نمازعشق «واهب»شد طهارت شرط دین

با وضوءدرخون دل؛ خاک زمین رضوانه شد

19-08-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

اختیار صبر

ای جهانم ، جـانم و جانـــان من

ای صفای دیــدهء حیـــــران من

میرود با شـــور توفان زا پی ات

اشک حسرت از سر مژگان من

سرخی داغ شفق در آســــمـــان

مینمایــد زخــم بی درمــــان من

اشک غم میبــارد از چشم سـما

بسکه می بینـــد غم پنهــــان من

نا تـــوانم  نیست از بیچـاره گی

اختیار صبــــر در فرمـــان من

موج مینالد غُران در پیچ و تاب

از جنون عشق و ازطغیــان من

واهبا»دیگر مگو کیــن پنــــد تو

کفر مطلق میکنـــــد ایمــان من

03-03-2008

صالحه وهاب واصل

هالن

شهر صیام

شنیـــــده ام کــــه ز راه سفـر صیــــــام آمــــد

بـــــرای مــردم مــومن چه خوش ایــــام آمـــد

هــــلال مــــاه شــــب اول صیـــــا م ببــــیــن

که چون عــروس جـوان یک مـه ء تمام آمـــد

تمام اِنس و جن و کوه و دشت و مـاه و ملک

برای سجـــــده و پـرهیــــز ِ صبح و شام آمـد

مکن خیـــــــا ل که از الــتثـــام لیــل و نهـــار

تـرا به مصـــدر فـردوسیـــــان مقــــام آمـــــد

نگر بــه ژرف و بـه معنای این مبــارک مـاه

که منع دیـــــدِ هوس بــازی و کـــــلام آمــــد

کـــلام قـــــدسیت  از آسمـان وحـــــدانیـــت

فقط به  شهــــــر صیـــــام آمـدو تمــــام آمــد

بیـــا عبــــادت دل کن که جایگــــاه خــداست

به هـــر جَمـــامِ که حق گفت این پیــــام آمـد

مرو تــــو از پی زیبـــــایی زمــان «واهـب»

که بس درنـــده و خورنــــده این حطـام آمــد

10-08-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

دعا

خدایا تو ما را ز دربار خویش

اعطا کن به مومن بودن قدرتی

نگهدار ما را ز کفر و ز شرک

به تســــلیم گشتن بـــــده همتــی

خدا یـا بیفــــزا بــــه ایمـــان ما

مکن دور لطفت زما ســــاعتی

خدایـآاببخشــای عصیـــــــان ما

ز پاکیــزه گی ده بــــه ما دولتـی

خدا یا به روز حشر خم مــــدار

سر ما به پیش خود از خجلتی

خدا یا به ذکرت زبان کن روان

بده در سجــودت بــــه  دل لذتی

خدایا رضای تو خواهیـــــم ما

به گفتار و رفتـار و هر طاعتی

خدایا کی مارا بود رهنمـــــون

اگر از تو نایــد بـــــه ما الفتی؟

خدایا بکن مستجــــابم دعــــــا

که تا جان مارا رســـد راحتی

واهب

01-08-2011

شب تا به سحر خدا خدا میگــــویم

ذکرش به زبان بی صدا میگــــویم

ماه رمضان است و من اندر غربت

پنهان ز کسان دعـا دعـا میـگــویم

واهب

**********

عمر دراز

آتش کــــدهء خلـــــوت نــــــاز است دلِ ما

مینــــای ز اقبـــــــال گــــداز است دلِ مــا

در بزم تو بینم که زخود رفتــه وبیجــــــان

در دام تو همچــون پــــربـــــازاست دلِ ما

در حسرت دیــــدار تــــوای عالـــــم هستی

آورده به کف نـــذر نیـــــاز است دلِ مـــــا

آگــه نشـــــد این نفس زتـــــوحیـــــد درونم

پاکیزه چو محـــــراب نمـــــازاست دلِ مــا

شمع نظرم سوخت به حیــرت گـۀ دیـــــدار

جولانگۀ صـــــد راز و نیــــــازاست دل ما

کوتاهســـت بسی لــــذت این عمــــر ولیکن

در پیــچ و خــم عمــــرِدرازاست دل مـــــا

«واهب»مگو از وصف کسان گوش دلم را

کزشوق رخش در تک و تــاز است دل ما

27-12-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

طلسم راز پنهان

به پای تــو خــزانم گلستـــــان شــــد

جهانم جان شــد و جـــانم جهان شـد

به من آمــوخت چشمت کفــــر ایمان

نگـاه تــو بهشــت جــــاودان شـــــد

شب یلـــدای فــــرقت از حضورت

فروزان گشت و خورشیـد عیان شد

شدم خاکستر از شـــور شــــــراری

که از یک جرقۀ حسنت به جان شد

مرا سودی که خوبان جهــــــان داد

بدیل عشق تو کردم زیـــان شـــــد

خموشی در زبــــان دارم و لیــکن

تمام قصه از چشمم بیــــان شــــــد

جنون سجـــده در پــــایت جبیــن را

به چشـم نا کسان ننگ زمان شــــــد

شراب بیخـــــودی از وصلِ یکــــدم

مثال خون بــه رگهایم روان شــــــد

نـــــدانستـــــم طلسم راز پنهــــــــان

که نقش مردم چشمم چِسان شــــــــد

بیا «واهِب» دو عالم گیـــــر از من

که هر دو عالمـم هست نهان شــــــد

جوش شرار

نگاه یــــار خروش خمــــار را مـانــد

لبش شراب شفق گون نـــار را مـانــد

نسیم عیش بــه من میـوزد زهـرنفسش

صداش نغمـۀ ســــازِسِتــــار را مانــد

ندیـده ام دلی غــافل زحسرتِ وصلش

تپش، نفس زده جوشِ شرار را مانـــد

جهان عشق بـه شــورآمد از شمیمِ هوا

که بــوی شبنــم گل عطر یار را مانـــد

خمیده سایۀ بختــم بـــه پــــای الطافش

سیاهیِ که شـــبِ انتطــــار را مانـــــد

دماغ میشود از آرزویِ غم لبــــریـــز

که هرغمش به دل من قراررامانــــــد

فنای عشق رخش گشته «واهبِ» بیدل

که از جنونِ خُمش میگســاررامانــــد

31-12-2010

صالحه  وهاب واصل

ثمر انتظار

چو موج سـرخوش مستم خـروش کارمنست

زهــــرچه بود گسستم غــــم تــو یــار منست

بلنــــد کرده ام از پیــچ و تاب زنــدگی ســــر

که سجدۀ  رهت امیـد بــــاربــــار منسست

نه جـــام خــــواهم ، ساغر نه بــاده و مستی

که یک نگــــاه ز چشم تو صد خمـــارمنست

تپیـــده میـــروم هرســــوبه جستجوی دلــــم

که خـانـــۀ صنــم خــــوب ودلشکـــارمنست

جمـــاعتی بـــه یقین مُهـــربرجبیــن زده اند

که درجنــون تــــودیـــوانگی شعــــارمنست

رقیــب تهمــتی زدبــــرمن ازتقلــب وصـــل

ندیــــد کیــــن ثمـــرعمـــــرِانتظــــار منست

ز خویش رفتــــه ام ازلـــــذتی که داده دمی

نگـــارمــــاه جبینی کــه در کنـــــارمنســت

تپش به سینــۀ من کم نمی شـــــود«واهِـب»

وصــــال یـــارقـــــرار دل فگـــــارمنســت

22-01-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

آوایی خامشان

امروز به من جهـــان رســـــیده

هنگــامۀ امتحــــــان رســـــــیده

آبی کـــــه رود ز دیــــــــدۀ من

از چشـمۀ خاک جان رســـــیده

ماهی که چـراغ چشم دل شـــــد

از عالـم بیکــــــران رســــــیـده

رفتـــم ره عاشــــــــقان بیـــــدل

کـان تــــا دم آســـمان رســـیـده

گرد حـــرمی طــــواف کـــردم

کز راه دلــم به جـــان رســــیده

نقشی که بــــدل نشســـته مـــارا

رنگیست که بس نهـان رســـیده

آوایی که میــرســد بـــه گوشـــم

از عالـم خـــامشـــــان رســــیده

ایمـــان مرا مپــــرس «واهب»

 کز جلگــــۀ بی امـــان رسیــده

09-03-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

نوبهار

گوهر چکــــد ز شاخـــۀ گلبـــــار نو بهــــــار

ای دل بیــا رویم بــــه دیـــــدار نــــوبهــــــار

گل واژه هـــــا بـــــریم به اقـــــــدام گلشــنش

مستی کنـــــان رویم بــه گـــلزار نـــوبهـــــار

شبـو و لالـــه، یاســــمن و لیــــلی و گــــلاب

چینیم دستـــه دستــه ز بـــــازار نـــــوبهـــــار

از هـــر نگاه نــــاز و ز هـــــر غنچـــۀ سمن

خنـــدان کنیــــم دیـــــــدۀ بیمـــار نــــوبهـــــار

جام طــرب کشـــیم بــرقصـــیم تــــا سحـــــر

تا هوش مــا برد همه خُمـــــــار نـــــو بهـــــار

چشمم چی خســــته بـــــود که بینــد رخ چــمن

امروز روشن است بـــه انـــــــوار نوبهـــــــار

بلبل نــــوای عشق ســـــــرایـــــد بــــدور گـل

پروانه مست و واله و سر شار نــــو  بهــــــار

«واهب» ببین عــروسک گل غنچه را به باغ

با نـاز روی شاخـــــه چــو دلــــدار نوبهــــــار

25-03-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

بهار نوروزی

نه نوروز است بی تـــو نی بهــــــاری

نه شـــــاخی نی گــلی نی آبشــــــاری

نه بلبل می ســرایـــــد نغمـــــتۀ عشق

نه جام می دهـــد بر سر خمـــــــــاری  

نـــه چنــگ و نی دف و نی نالـــۀ نی

دهد بــر دل جــــز آوایت قـــــــراری

چی گویم بــا کی گـــــویم درد دل را

که دل را جز تـو بـا کس نیست کاری

شبــــم روز است از دیـــــــدار رویت

سحر بی توست همچـون شام تـــــاری

بهار می آید ای جـــــــان بهـــــــاران

دلم خواهد ز تو بــوس و کنــــــــاری

بیــا و پا بنــــــــه بـــــــر دیـــــدۀ من

که این دل را نباشد جز تـو یـــــــاری

دلم کاشــانــــــۀ عشق است «واهب»

ازین بهتـر نمی یــــــابی دیــــــــاری

21-03-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

نوروز

عمریست ز چشم همه پنهان شــــــده نوروز

بس زخم جگر خورده چه داغان شده نوروز

سی سال به پشت در ما امــــده  با شــــوق

بر گشته و از کرده پشیمان شــــــتده نوروز

هر سال به اندیشــــــۀ صلح آمـــــده از راه

صد سنگ جفــا خورده گریزان شده نوروز

فـریـــاد که گم کـــــرده ره خانـــــۀ مــــارا

چون ما همــه آواره و نــالان شـــــده نوروز

رفتم به وطن گشتـم و پالیــــــدم و دیــــــدم

بر قلب همه حسرت و ارمــان شده نـــوروز

بر کوک میهن شــده افســـــــتانۀ شــــیـرین

یک رسم قدیمی بــــه جوانان شــده نــوروز

دیگر به جــز از نام نـــــدیــــدم اثـر از آن

ای وای چی بی ارزش و ارزان شده نوروز

امروز درین کشـــــور بیگانــــه و غــــربت

ای دوست ببین پیش تو مهمان شـــده نوروز

«واهب» چی خوشی بیشتر از جشن عزیزان

کین بزم خوشی را شمع رخشان شده نوروز

19-03-2011

صالحه وهاب واصل

هالند

در وصف زن

زن رونـقــی ز ائینــــــهء خلــقت خــــداست

زن معنی تــلاوت یک عشق بـا صفـــــاست

زن چشمهء زلال شیــرین در خـــم حیــــات

خــالق بـــرای نسل بشریت پس از خــداست

در نــازکی ز غنچـــهء گلهــــا ظـــریف تـر

وانـدر ثبــات بیشتر از کـــوه پــــا به جاست

آغـوش زن چــــو مـــــأمن آرامی ئـی روان

قلبش بــه مهربانی و الفــت چو مومیــــاست

زن لطـف نغمــــه در غــــزل آلـلــــو لـلـــــو

دامان زن پنـــاه گـهِ هــر نفس بی بقــــــاست

زن سائیبـان ســرد محبــت بـــه روی ســـــر

زن آفتـــاب گـــــرم ز آفــــاق بـــا صفــاست

«واهب» هــرانچــه گویمت از زن کم آیـــدم

القصه زن مکمل مرد است و این صحــاست

صالحه وهاب واصل

21-04-2010

هالند

پدر روحت شاد باد

گفتم مگــــر به خـــواب ببینـــــم رخت پـدر
سیلاب اشک خواب مرا از دو دیــــده بـرد
خاک سیــــه کشیــــــد ببــــــر قــــامت تـرا
بر خون کشیــــــد قلب مرا و کشیـــــده بـرد
ای من فــــدای صـــورت زردینـــه ات پــدر
کز چشم من دو دست اجل چیـده چیــده بـرد
ای سینـــه ات که جـــای کلام خداست بیــن
کین عرش بی حیا به سر انگشت دریده برد
ای من فـــدای نـــام تـــــو ای مهـــد افتخــار
آخر ترا خــدا ز همه بر گــــزیـــــده بــــرد
روح تـو شــــاد جای تــو فردوس بهتــــرین
دست دعــا برای تـــو هر کس خمیــــده برد

***************************************************************

در سوگ پدر   نمیدانم چـــرا شــــد خیــره چشـمـم؟ مگر دزد قضا نــورش ربـوده است چرا تـاریک شــد دنیــــای قلبـــــم؟ چرا بغض غـم انــــدر سینــه دارم؟ چرا فـــریــاد میپیچــــد گـــــلویـــم؟ چــرا پــــر زاتش درد است جانـــم ‫نمیــــدانم نمیـــــدانــم خــــدایــــــــا ‫که ازســـــوزغــم کی در گـرفتـــم؟ ‫چرا این کـورهء ســـــوزان تنــم را ‫سـراپا شعله زد خاکستــرم ساخت؟ *** ‫نباشد کین سپــــاه ترس و وحشت ‫مرا از مرگ بــــا بــا یم بگویــــد! ‫مرا با خود بـرد در بیکسی هـــــــا ‫به تنهایی  به تاریکی به عِـــزلــت *** ‫برو ای مـرگ ای دیـــــو ستمگـــــر ‫مبـر از من خــــدای قــــــدرتــم را ‫مرا بـــا بـــای من بـابـای من نیست ‫مرا نور خــــدا داد است، ای مرگ ‫برو ای مرگ دست بـــردار از وی مبـــر تــــو چلچـــراغ کلبــــه ام را صفای قلب و شــــان و شوکتـــم را *** ‫پدر بر خیز بر گو کین دروغ است ‫ترا دست فلک با خــــود نبـــردست ‫تو اینجـا با منی بـــا من پـــــدر جان ‫بگیر دستم که بی تـــو تـــرس دارم *** ‫مگــوئیــــد ای خــــداونــــدان الفت ‫که از مهر پــــدر محـــــروم گشتــم ‫مگـــوئیــــدم که دیگــــر تا قیـــامت ‫من آن گنــــج ازل را مـــی نبینــــم *** ‫تــو رفتی ای پــــدر ای مهربـــــانم بـه دنیـــــای ابدیت پـــــا نهــــــادی روانت شـــــاد بـــــادا ای مسافـــــر ‫مبــــارک بــــــاد بـــر تو خانـهء تو   ‫مبـــــارک بـــــاد فردوس بــرینت بهشت اسمان بـــــاشــــد زمیـــنت 23-10-2010 صالحه وهاب واصل هالند

 

إنا للهِ و إنا الیهِ راجعون

واقعهء بسا اسف ناک و ضایعهء بسا بزرگی  در در خانوادهء ما به وقوع پیوست که درست اجل بیرحمانه قلب مارا شگافت و و آرامش آنرا برای همیش از ربودخنجر کشندهء این دیو بیحیای اجل باستم ناروا در حدقه ء چشمان مان جا گرفت و نور دیده گان مارا از ما گرفت و جهان پر از محبت ها و عشق ود افت خانواده گی ما را به تاریکی مزمن و درد اور مبدل ساخت. فلک با شقاوت و بیرحمی بنیاد اساسی زنده گی مارا لطمه زده شمع فروزان الفت را که هر کدام ما از نور آن زدنه بودیم سر برید وگرمی و فرزانهگی را در تن ما به پارچه یخ بیجان مبدل ساخت.

دوروز قبل از امروز خداوند به من جفا کرده پدر نازنین و والا ارجم را  بر خویش خواند و جهان مرا تنگ و تاریک ساخت . پدر مهربان من الحاج محمد غوث واصل  که  یک سمبول محبت و اخلاص و صداقت ، بهترین رهنما و معلم برای اطفالش، بهترین شوهر برای همسرش و بهتری غاشق برای خدایش بود ساعت 9 و 30 روز جمعه به حق پیوست و مارا با تمام درد ها و فرقت و غم های جدایی اش  تنها گذاشت . چون قلب نا توان من طاقت این همه غم فرقت پدر را به تنهایی نداشت خواستم همه دوستان نازنینم را درین غم بینهایت بزرگ خود شریک بسازم.
روح پدر نازنیم را شاد و بهشت برین را جای شان میخوام
آخ که عجب درد جانکاهیست این درد عزیزی را از دست دادن

سروده های با صدای صالحه وهاب واصل

کلیک کنید وبشنوید

گفت وشنود فضل الرحیم رحیم ، با خانم صالحه وهاب واصل، شاعر ظریف اندیش با قریحه و با ذوق

جای تو خالی

دیشب همه در بـزم طرب ،جای تــــــو خالی

مه با شمع و پروانه و شب ، جــــای تو خالی

هم نغمه و هم ساز و هـــم آواز و هم انــــــداز

بر هر طرفم نعمت رب ، جای تو خـــــــالی

هم مستی و مــدهوشی و هم  بــــاده و ساغر

وی مستی یی مارا تو سبب ، جـای تو خالی

گر سوخته پــا تـا بـــه سرم از غم هجــــرت

ای جان من این نیست عجب ، جای تو خالی

مـــردم همـــه در حسرت خوبـــایی دنیـــــا

مارا فقط عشق تــو طلب ، جـــای تو خــالی

در محضـــر مردم ننهم ســر به سجــــــودت

ترســــم نشود نقض ادب، جـــــای تـــو خالی

«واهب» که گـــزیده است ترا بر همـه هستی

بگذشته ز هر اصل و نصب ، جای تـو خالی

21-09-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

بمان امشب

بمــان ای ماه امشب در کنـــار من، مـــرو از من

مبـر ای نـازنین صبــر و قرار  من، مـــرو از من

بمان کامشب شب وصل است کوتاه و سخن بسیـار

بگو بر من ز عشق و کن خمار من، مــرو از من

مــرا بگـــذار کــز دامـــان عشقت نستــرن چینـــم

مکن پژمرده بـاغـم ای بهــــار من، مــــرو از من

مرا پــــروانـه ســــان سوزان بر گرد شمع رویت

که بی تو زنده گی شد چوب دار من، مرو از من

سر تسلیـــم در پیش نکــــویـــان خـــم نـــدارد دل

ولی در پـــای تو خـــم شد نگار من ،مـرو از من

دلـم تنـــگ است بهــر دیــدنت پیشم بمــان امشب

که تـا گـــویم ز درد قلب زارمن ، مـــرو از مــن

منـم « واهب» به من ده هر چه داری از غم دنیا

بگیـــر از من همه دار و نــدار من ، مرو از من

01-09-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

اقرار عجز

شده  عمری که  در هــوای تــــو ام

محـــو آن قـامت رســـــای  تــــو ام

محشری کــــرده یی بــــه پــا در دل

ای صنـم کشتــــهء وفـــــای تــــو ام

ای کـه در بـــزم عـــاقلان وخــــــرد

مست از عشق با صفـــای  تـــــو ام

گر برانی و یــــا بخـــــود خـــــوانی

راضی از هر چه است رضای تو ام

شب و روز اتنظار تـــــو بـــه رهت

سـر بـــه دروازهء ســـــرای تـــو ام

پیش چشمم مشین بــــه بــــزم رقیب

که من ای دوست آشنـــــای تــــو ام

بنــــــوازم بـه یک نگـــــاه کـــه من

زرهء خــــاک پیش پــــای تـــــو ام

همه گویند «واهب» است شه حسن

لیک من بنـــــده و گــــــدای تـو ام

صالحه وهاب واصل

30-09-2010

هالند

آرزوی دل

دلم خـــواهـــد ترا همچون نفس در سینـــه پیچانــم

ترا از چشــم هر کس چینــــم و بر دیــــده بنشانــم

دلم خواهـد که از هر گل بچینـــم رنگ و بویش را

به روی جسم تو پاشــــم و آنگه در برت خـــوانــم

دلم خواهـــد صدف باشـــم انـــدر بیکــــران عشق

ترا در بر کشم ای جوهر و لــوءلــوء و مرجانـــم

دلم خواهد که از هر سُر که جوشد در نوای ســــاز

نـوای عشق بــردارم بـه گوشت نغمه ها خـــوانـــم

دلم خواهـد به جای حرف حرف هـــر کتاب عشق

نویسم نــامت و بـــر عاشقــان عشق بر خــوانــم

دلم خواهــــد که مخفی بنگرم بـــر روی نیکویت

ولی چـون آیی پیشـــم از ادب غلطیـــده مژگانـــم

دلم خواهد که هر شب بخت من بــا من کنـد یاری

که چون پروانه جان در حسرت وصل تو بستانـم

دلم خواهـــد که هـر شب جای مـــه در آسمان دل

ترا مهتاب سازهم کـــز هـــلالت شمع روشانـــم

دلم خـــواهد که پنهانت کنـــم در هر نگاه خــــود

کـه چـون تنها شدم جایت نگـاهم را خـــدا دانــــم

دلم خواهد به پایت سر نهم دی گفت این «واهب»

کـه تو هستی خــــدای عشق من ای مالک جـــانم

29-09-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

سلطان خزان

در رسیـد در بوستان طـــوفان پنهــان خـــزان

جلوه ها بر چیـــد از گلـــزار دستان خـــــزان

ابرک خــــاکستــــری پــوشیـــد چشم آفتــــاب

گل خموش از خنده شد در برگ ریزان خزان

در بهــاران گل بنا کرد کلبــــهء پر از صفــــا

لیک اکنون است دست انــــدر گریبان خـــزان

رفته از فکــر درخت انـــدیشه های تـــازه گی

زرد شد رنگ چمن از امـــر سلطـان خــــزان

مرغکـــان بنــد سفـر بستنـــد از بیچــــاره گی

غنچه گک پژ مرد زیر چتـر دامـــان خــــزان

سردی ایــــام بـــا پائیــــز در وحــدت نشسـت

جای گل بنشست خار و خس به دوران خــزان

خشک شد در چشم من برگ رها از شاخـه یی

زانکه بشکست ساقه اش خشمِ خروشان خـزان

کسوت خاکستــری درسوک گل بــر تن کشیــد

نوبهـار از بـــازی یی بیباک و جـــولان خـزان

دختر گلشن کــه بـــود  آبستـــن از رشک چمن

«واهبـا» بنگـــرکـه طفلش گشت قربان خــزان

03-10-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

شاهدخت رویاها

تو گفته بودی که من شاهـدخت رویـــا تم

مـۀ شب و فـرشــته ات پری  یی دریــاتم

تو گفتـــه بـــــودی در خــلوت خیـــالاتت

یگانـه  همـــدم و همـراز هر دو دنیـــــاتم

تو گفتـــــه بودی که اندر میان مهــرویــان

یگانـه دلبــــر تنـــــاز و خــوب زیبـــــاتم

تو گفتـه بـــودی مرا نیست مثل ماننــدی

سپـیــــدۀ سـحــــر و آرزوی فــــرداتـــــم

تو گفته بـودی کـه بی من نمیبــرد خوابت

انیس بستـــــرت انــدر سکـــوت شبهـــاتم

تو گفته بودی ترا نیست شوق باده به ســـر

شــــراب ســـرخ و رفیق غـــم و تســلاتم

درست گفتــــه بــودی لیـــک مینـــدانسـتی

که من خــــدای دلت  مـالک نفسهــــــــاتم

درست گفتــه یی «واهب» اما مبر از یــاد

که در جهـــــــــــان محبــت  دم  مسیحـاتم

11-06-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

ساقیا

من مست چشــم دلبــــرم، زان بـــاده ریـزان ساقیـــا

کز خود روم بیخود شوم، مدهوش و حیران ساقیـــا

دل در برم پر شور و شر، چون موج از پا تا به سـر

بیتاب و از خود بی خبر، از عشق و حرمان ساقیـــا

از درد تو فان میکنـــد ،از شـــــوق جو لان میکنــــد

در دیده پنهــــان میکند ،این اشک غلتـــــان ساقیــــا

گم گشتــه در شـــــام غمش، پا بســــته در دام غمش

مدیون انعـــــام غمش، کین جاست مهمــــان ساقیـــا

من پُر شــــدم از بی کسی ،از حــــیرت و دل واپسی

آگه نیـــــم من از کسی، با نفس عــریـــــان ساقیــــا

چون شمع دور از منزلــم، وز عاجزی در مشکلـــم

کین شعله تا سازد گِلم، در پــــای جــــانـــان ساقیـــا

«واهب» ز سعـی نا رسا ، گم  بود در اندیشه هــــا

روشن شــد از آیینــه هـــایِ  رمز سبحــــان ساقیــــا

26-06-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

بیدل عشق

بـا یک نگــــهت در دل تنگـــــــم شرر افتـــــاد

از سِحـرِ دو چشمت به تن و جــــان اثر افتــــاد

هوش از ســـر من رفت و مثــــال من عــــاشق

صــد ها تن دیگـــــــر به رهت بی خبـر افتـــاد

در  ذهـــن  من  بیـــــدل  آواره  نگــنـجــــــیــد

جز عشق جمـال تــــو که ما را به سر افتــــــاد

تیـــــر از سر مژ گان تــو زخمی به دلـــــم زد

کـــــز حیــرت دیـــــدار زدستــش سپر افتـــــاد

هــر کوچــــهء جـان را به تکـاپــوی تــو گشتـم

از ضعـف دگـــر پشـت تنــــم از کمـــر افتــــاد

هــر لحظه که یـــــاد تو ز اندیشه گــــذر کــرد

صــــد شعلـــۀ جانسـوز مرا در نظـــر افتـــــاد

چــــون شمس فروزان شـــدم از آتش عشـــقت

وز شــــرم به  صد عجــــز یه پــایم قمر افتــاد

«واهب » دگر از عقل و فراصت خبرم نیست

تا دوش مرا مالـــــک جــانـــم بـــه بـــر افتــاد

20-06-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

بی تو

ای تو تمــام هستـی ام، بی تـــــو نباشــــدم کسی

عشق تـــو شور و مستی ام، بی تو نباشدم  کسی

راحت من پیــــام تـــــو،بـــر لب من کلام تـــــو

شمس و قمر غلام، تــو بیتــــــو نباشــــدم کسی

تا کـه تـــــرا گزیـــده ام، از همه کس بریــده ام

همچو تـو کس نـدیـده ام ،بیتــــو نباشـــــدم کسی

نام تو شـد نشان من ، جان و من و جهــــان من

دولت بیـگمــــــان من ،بیتــــــو نباشـــــدم کسی

رمز تو جستجوی من، عشق تـــو آبــــروی من

کن نظری به سوی من ، بیتــــو  نباشـــدم کسی

شب همه در فراق تـــو ، روز به اشتیـــاق تـــو

همدم من وفـــــاق تـــو، بی تو نبـاشــــــدم کسی

ای تو به چشم من بصر، از تو به جان من شرر

بی تـــو کجـا کنــــم نظـر، بیتـــو نباشــــدم کسی

صبح مــرا صبــا تـویی،  درد مــرا دوا تــــویی

قلب مرا صفـــــا تـــــویی ، بیتــو نباشــــدم کسی

محـــرم راز دل تــــویی، نغمه و ســـاز دل تویی

مسند نــــاز دل تــویی ، بیتـــــو نباشـــــــدم کسی

«واهب» خسته دل بگـــو یــــار زمن رمیـــده را

هر دو جهان به کام تــو ، بیتــــو نباشــــدم کسی

28-06-2010

صالحه وهاب واصل

بمیرم

بگــــذار کـــه از سوز غمت زار بمیــــرم

صد بار شـــوم زنده و صد بــار بمیـــــرم

بگذار که در حسرت دیــدار تـو تـــا صبح

از خـــواب شــوم خسته و بیـــدار بمیـــرم

بگـذار که هـر یک قصهء جـــور تــرا من

بـا گریـــه بـه مــه گفته شب تـــار بمیـــرم

بگــذار  کـه بـــر تن بکشـــم کفن خیـــالت

بـرکـوی تــو در سایــــهء دیــــوار بمیـــرم

بگـــذار که از فـــرقت تــو حلقــــه بســازم

بنــــدم بــه گلــو چــون رســن دار بمیـــرم

بگذار  ز هر زخمی که مژگان تو دادهست

در پـای گـل روی تـــو چون خــار بمیـــرم

بگذار که فریـــاد و فغان سر دهـــم از غــم

در بستــــر تنهــــایـی دل افگــــار بمیــــرم

تا بزم رقیبــان شـــده روشن ز حضـــورت

بگــــذار که از طعنـــــهء اغیـــــار بمیـــرم

هـر بـــار مــرا میکشی از وعـــدهء وصلت

 یکبـــار بیـــا تــا کــه بـــه  یکبــار بمیـــرم

« واهب» تو مشو ناصحم انـدر ره عشقش

بگذارفــدایش شــــده ســـر شــــار بمیــــرم

27-06-2010

صالحه وهاب واصل - هالند

تپش دل

محشــــری آورد عشقـش در طبـــــع آرام  من

پُــر ز شور و شـــــوق اویم تا رسانـد کـام من

از نعم بارش به ســــر دارم  دلگیــــر از قضا

کز سیه بختی نگون ساراست صبح و شام من

هر نفس تک تک کنان دل می تپد  ازهجر او

تا نـــوا ی  زار شــد بــردرگه اش دشنــام من

دل بـدان خرسند کز من بــرده قاصد نامــه یی

لیک دلبــــر وا نکرد از نـــاز یک پیغــام من

ساقیا من جـــرعهء نوشیـــــده ام دوش از لبش

تا سحر میخـانه شد یک جرعه اش در جام من

 میکنـــــد بر من نگاه و چهره میپوشــــد زمن

بیخبر کان هر نگـــاهش دانه شد بــــر دام من

کشته مـــــارا یک نگـــــاه مست روز اولـــش

« واهبا » در حیــــرتم از آخر و انجـــــام من

صالحه وهاب واصل

12-06-2010

هالند

فتنه آفرین

از عشق تـــو دل به جــــوش آمـــد

شب رفت و سحـــر خمــــوش آمد

از بـــــارش چشـــــم بیــقـــــرارم

خون آب دلــــم بــــه نــوش آمـــد

بی روی تــــو سوی مــاه دیــــدم

شرمنــــده و پـــرده  پــوش آمــــد

در شــــــوق  تغــــزل  نگـــاهـت

صــد نغمه مـرا به گـــوش آمــــد

بیخـود شــــده دل ز بــودن تـــــو

 بــنشین ببــرم که هـــوش آمــــــد

سجـــاده نشین مــریــــد خُــــم شد

تــا لعـــل تــــو میـفـــروش آمــــد

بنشین که هزار فتنــه بر خــواست

دلهــا همـــه در خـــــروش آمـــــد

«واهب » تو بنــه قـدم که بوســــم

کانروی تــو ام ســــروش آمــــــد

20-جولای-2009

صالحه وهاب واصل

هالند

فارغم

فارغم  در حســـن  تو از لاله و گلزار یار

فارغم  با مســـتی ئی چشم تو از خمار  یار

عشق  تـو از من  به یغما برد  آنچه  داشتم

فارغم  ا ز بی ثبـاتی, بی در ودیـوار یــــار

هرگزم  بهتر نباشـد زعشق تو بودن مــرا

فارغـم امروزازانکار و از اظهــــــاریـــار

باد  بوی یاسمن  آورد  و گــــل  بوی تــرا

فارغم  ازیاد  رنگین  کیســـــۀ عطار یــار

 سربه با لا میـبرم تا چرخ ازنــاز وغرور

فارغم دروصل توهم ازســـر و دسـتار یار

بـس تو دانی ازهمه اســـرارِقلب و رازمن

فارغم  من از دعا وعذرو اســــتغفار  یـار

دیده دید  ودل مـیان خانـه اش جـا داد ومن

فارغم ازانتــظارِ دیـــدنت زنهـــار یــــــــار

جذبه درحرف لبـم ازشعلۀ جان است ومن

فارغم ازهرطریــق صحـبت و گفــتاریـــار

«واهبا» تا نوررخسارش به چشم افتاده است

فـــارغـــم ازآفــــتاب  گنـــــبد دوار یــــــار

27-01-2009

صالحه وهاب واصل

هالند

آبلهء پا
شوق میلــــــرزد ز بیتـــــــابی تمنـــــا میشـــکند
میروم را هی که پای غفــــــلت آنجا میشـــــــکند
مجمــــــر پا گشتـــــه از جوش قــــدم پر آبلـــــه
منــــگرم کز شــــــور هردم بـــاده در پا میشکند
صــــد هـــــزاران مژه ی بالا بـــرای دیــــدنش
از خـــم آئینه اش در دیــــــده ی ما میشکنــــــد
حســــرت لعــــل لبش آتش زن سیــــــلاب شــد
قطره چون گوهر شود طغیـــــان دریا میشکنـــد
تا مقــــــام تــاج گیـــــرد بر ســــر سنگ گــــــهر
هر حباب از شــوق زیــر موج ســـــر ها میشکند
در فراقـش نالــه ی دل حفتـــــه میســازد گلـــــــو
کین شبستان سرمه گــــون هر نالـــــهِ ما میشکند
نیست «واهب» فارغ از شوق طلب تا پای خاک
آرزو چون ســــــر کشد بالش گل آســــــا میشکند
صالحه وهاب واصل
هالند
02-04-
 

مادرم

ای  آنکه  توئی  لطف  خـدا  نـام  تــو  مــادر

بارَد بــه سرم  حُب  ز در و  بام  تــو  مــادر

مادر  تـــوئی مستی ئی  نعـــم  از رب  یکتــا

من مست  ز هــر جــرعۀ از جام  تـو  مــادر

مادر تـو همانی  کـه  دگــر  نیست  بــه  دنیــا

دنیا   بکنم   فـرش  دو   اقــدام   تــو   مــادر

حق بست مــرا صورت وپــروردی تــو جانـم

قربان   همــه   زحمت   ایــام   تــو    مــادر

خاص است  تـرا   نـام   مـرا  بعــد  خــداوند

اما   بتـو   بخشید   خــدا  عــام   تــو   مـادر

در بطن تــــو من نطفــه گکـی  بیـش  نبــودم

پرورده  شــدم  در رگ  و انــدام  تــو  مـادر

پستـان تــو بگــرفتـــم  و  شیــر تــو  مکیــدم

مخمـور نگشتــم  بجـزء  از جـام  تـو  مـــادر

کــردم شـروع , اول  ز تـو  آغـاز   وجـــودم

قربانِ   شروعِ   تــو  و  انجــام   تــو  مــادر

مــادر تـوئــی آن روشنـی در  قـلب  ضعیفـــم

آرامش  من   بـوده  ز   آرام   تـــو    مــــادر

چشم  تـو سیه  چهرۀ  تــو  مــاه   شب   تـــار

قــربان شــــوم  گـــونـه  گلفـام  تـــو  مــــادر

پیش قــــد تــــو  ســرو  چمن  گشته  خجـالت

ای من به  فــــدای  قــــد  و انــدام   تو  مادر

از لطف  ببخشـــائ  اگـــر  کــرده  خطـــائی

این طفلک  کم  تجــــربه و خـــــام  تـو مـادر

«واهِب»ـ نکنـــد   طمــع  ز  آ زادئی  دنیــــا

کو رستـه نخـواهــد  شود ، از دام تـــو مــادر

صالحه وهاب واصل

هالند

01-05-2008

مادر من

چشــــم خود بازنـــمودم به رخ مادر خود
اولــین بار که من پای نهـــادم به جهـــان
پربودازوحشت و ترس آن بدن کوچک من
میزدم نعره وفریاد و دو دست بر سر خود
هرطرف می نگریستم همه بیگانه بودند
همه بیگا نگی دیدم بدور و بر خود
دلــم از خانه رهیــــد و به تنــم لرزه فـتاد
کای خدا من به کجا آمدم از بستر خود
نُه مه و روز بودم گرم میان بســــــتر
یکدم احســاس کنم سـرد , ز پا تا سر خود
خانه بیـــگانه و دنیا و فضا بیــــگانه
چه هیــا هوی شـــنیدم ز دور و بر خویش
یکی میــگفت که تبــریک مبــارک باشــد
دیگرش گفت بگیر دختر خود در بر خود
مادرم گریــــه کنان دیـــد بمــن گفت بده
که زنم بوســه به چشمان پری پیکر خود
همه شب تا به ســـحر مادرکم بیـــدار بود
که مبادا دهــد از دســـت نگین گوهر خود
قدم از کودکی بگذاشــــتم انــــدر طفلی
لحظۀ دور نداشــــتم ز بـرم مادر خود
طفل چابک بودم و تیــز و گهی هم شدّاد
لیک آگاه نبــودم زین همه خیـــر و شــر خود
گـشـــتم از دور طفولیـــت به جوانی پابـــند
مصروف درس وسبــــق کار وغم دفــتر خود
من به دنیای خود مــــــــادرم انــــدر غم من
روزوشب دست به دعاداشت وقرآن دربرخود
کی خذا دخترم از هر چه بلاست محفوظ دار
کوســـت نادان نشناســـد همه دور و بر خود
ختم تحصیل شـــد و آغاز جوانی و شــباب
کسی شــــد طالب من تا کنمــش شـوهر خود
مصمم شـــد پدرم تا شـــوم منکوحۀ مـــــرد
شــوم عروس و کنم ترک بر مــــــادر خود
شد بپا محــــفل شاد و همـــــه با هم یکــجا
مادرم یکـــّــه و تنها با دو چــشم تر خود
دارم امروز چهار طفل , همه داد خدا
سه پسر دارم و تشـــویش کنم از دختر خود
قدر مادر به سر آمد چو شـــــــدم خود مادر
چون نیابم به دو دنیا حُب مهـــــر پرورخود
نتوانــــم که بگویـــم که خداســــت مادر من
جائی دوم دهـــــم من بعد خدا مادر خود
صالحه وهاب واصل
فنلو—هالند 02-02-

مادر

مادر نمــای قــدرت دنیـــای خلقـــت است

مادر  به مـا ز ایــزد یکتــا فضیـــلت است

فـردوس را بــــه زیر قدمهـــاش مانده رب

کـو را مقــام، بعــد خـــدا در عبـادت است

آغــوش گــــرم او جنــــت هفـت آسمــــان

دنیای عشق و لطف و صفـا و محبت است

گلهــــای هستی مِشگفــــد از یک تبسـمـش

یک قطره اشک وی شبهء از قیــامت است

آوایش از تـــرانــــهء نغــــــز للــــو للـــــو

در گوش جـان نغمـــهء راز سعــادت است

مــادر ز بحـــر هستی ئی دنیـــای کائنــات

یک گوهـری به دامن اصل و اصالت است

مادر عــروج عـاطفــه و نیک نفس و پـاک

از بــــدو هســت آدم و هــوا اذاعــت اسـت

«واهب» شنو تو امری خدای که گفته است

مادر مُحِقِ حــرمت و عشق و محبت است

05-05-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

من کیستم؟

من این یک نقش بیجـــانِ زحســرت کیستم , کیستم

که چـــون آتش میان شعلــه ها در سـوختن زیستـــم

نیــم والا چـــو عــرش و نیستم پست همچـو گرد پا

نه اندوهم نه شادی نی سخن نی حرف, پس چیستم؟

اگر هستم فنـــا در عشق این شور و شرم از چیست

وگرمن باقیـــم از چـــه گمـــان دارم کـــه فــانیستم

بِبـــال ای کبکِ وهمـــم ناز کن ای شاهین حیـــرت

مرا پنـداری بود از هستی ئی من  , لیک من نیستم

شــراری  تنـــدی افگنـــد ست شهبـــال من آتش را

که بر روی جبین افتـــاده چون خاکــم , نمی ایستم

نوایــم بنــــد انــــدر سینه بشمــــارم نفس هــــا را

بخوان بـــا من نـــوای هستی کین جـــا تا ابد نیستم

بگیرئیــــد ای بزرگــــانم ز روی حق  بــه استهزاء

که عمرم رفت و یکدم چشمی بهر خویش نگریستم

مبــــادا هیـــــچ کس را حـــال من یارب درین دنیا

که با این مرگ بی دردی دلهــــا بـــاز هـــم زیستم

بـرو «واهب» بکن فخـــــر جمـال و شان هستی را

همین باشد مرا کــافی که من آن من دگــــــر نیستم

صالحه وهاب واصل

28-اگست -2009

فنلو هالند

کام دل

ای  شاهد افلاک تو در پاکی و مستی

شفاف چو اشک منی و صاف چو شبنم

تو نورهلال شب وتو حلقۀ مهری

تو روح بهاران دل سوخته گلبن

من برگ ز گل راندۀ بیکس جاده

تو شاه سواران , ز صورتکدۀ حسن

من اشکی ز مژ گان تو بر خاک چکیده

باز آ و بِدَم جان به تن ای مالک جانم

تا سرد شود آتش هجرت به نهانم

مستوری درین کلبۀ  ویران تفکر

گهـ چون مه بدری

 و گهـی چون شفق سرخ

آن دوردر آفاق

من زمزمۀ شعرم

 تونقش تغزل

تو بانی ئی آوائی در دشت تخیل

من تُندی موجِ گم و تو سلسله جنبان

داغیست مرا در دل ,  از آتش سودات

دردیست که نتوان گفت

رنجی که ندانی

غیر از تو کسی راه ندارد به در این

خلوتکده من 

 این دجلۀ حسرت

اما ز سر غفلت و کوتاهی بختم

بستانی ز من تابم ونسپاری به من دل

*******

ای دور تکامل

 ای هستی ئی آشا

ایندم مکن از خندۀ دیروز حکایت

در کاسۀ چشمم

کن یک نگه از عمق حقیقت

 بدل من

بین گریۀ امروزم

 این چشمۀ خونآب

دانم که من مرده تنِ خاک رهت را

کامی ز تو می ناید  و جانم بسر آید

صالحه  وهاب واصل

24-04-2009

هالند

نیرنگ اوهام

«کی رفتــه ئی ز دل که تمنـــــا کنـــم ترا»

«کی بــــوده ئی نهفتـــه که پیــدا کنـم ترا»

بنگـــــر بیـــا بــه آئینــــۀ  قلب من رخت

تا پـــُــر ز عشق عــــرش معلی کنـــم ترا

پرهیـــــز کن ز نشۀ خُمخـــــانۀ عـــــد م

تا مست جـام ساغــــر عقبـــــا کنـــــم ترا

ای پـرده دار حسن ,نمـــا شمس صورتت

تا در نظـر قــــریحـــــهء صهبا کنــــم ترا

در بـــزم عشق موج خـــروشان تـــو منم

تو گوهــــري که خـــارج دریـــا کنــم ترا

یاراست عالمـــم،توئی محجوب در خیــال

ای در گمـــان گم شده پیــــــــدا  کنـــم ترا

قفـل لبــــم بــــه از سخن دلنشین  غیـــــر

آهنگ جــــان ســـرایـــم و آوا کنـــــم ترا

نیرنگ میزنـــد همه اوهــــام  دیـــــده را

آئینـــــه ئی بــه دیــــــدهء دنیـــــا کنم ترا

«واهب»هزارمعنی پنهان به غفلت است

تعبیــــر راز باش که گـــــویــــا کنـم ترا

01-01-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

خورشید عیان

ای شه دنیــــای رویـــــا هـــای من

ای تـو رنگ حسرتین مینـــــای من

پُر شده از عطر تــو اطـــــراف تن

در دل آئینـــــه ئی  شـفــــــاف تــن

ای نشسته بــــر ســر مژگــــان من

ای نفس هـــــای شـرارستــــان من

ای تو سر شار تر ز امــواج نسیــم

ای تو رخشاننده تر از زر و سیـــم

ای تـو خـــورشید عیــــان بی نقاب

در هجـــوم تیــــرگی های حجــاب

با تـــو در عمق سیـــاهی روشنــم

بی تو در خورشیـــد داغ گلشنـــــم

با تـــو در آفــاق بی پـــر می پـرم

چون همای  بخت پُــر شان و فرم

با تــو منحـــل میشوم در خـویشتن

همچـو آهـــو در فضـای پُــر ختن

ای که بــا تــو نیست اوهــامی مرا

چلچـــراغ است چشـــم تو شام مرا

ای تو خالق عشق را در سینـــه ام

ای تـــو آس و مقصد دیـــرینــه ام

26-04-2010

صالحه وهاب واصل

هالند

حال دل

گــــر جلوۀ جمال تو گردد مـــــــۀ فلک

پروانه سان  گِرد تو رقصان شود ملک

گویند  راز  دل  شود از باده  آشــــــکار

ما را چه مستی بِه  زمئیِ  لعل آن محک

از قـــاف تا به قــاف  ندیدم  قـــد و برت

دیدم هزارگلرخ و فرزان صفی  به  لک

از بسکه محو و بیخودِ عشق تو گشــته ام

در زنده بودنم  بدل  اُفتد  گمــان و  شک

اسلام  دل  ز کفر نگــــاه تو شـــد به هم

وقتی  که تیر مژه به  او کرد  این  کُمک

گشتم فدای رویت و چون شمع سوختـــم

پروانـــه وار گِرد تـــو گردیدم هـر شبک

دل شد اســیردامت و زخم نگــــاه  خورد

پاشیـــــد غفلتت سر زخــــم دلـــــم  نمک

ای  خود غزل , شـــوم  به  فدائی  تغزلت

کزدیـــــده میرسانی بــــه گوش دلــم گپک  

گــوشی  به نـالۀ  دل  در دام  مانـــده دِه

تا دانی حال «واهِب»دلگشته یک به یک

صالحه وهاب واصل

20-دیسمبر2009- هالند

گفته بودم

گفته  بودم  که   نبندم    به    کسی    پیوندی

نه   گزینم    به    دلم    دلبرک    و   دلبندی

گفته   بودم   که   نبینـــم   به   رخ    زیبائی

زلف   مشکین     نگاری    و    قد     بالائی

گفته    بودم    که  ببندم    نظر  از   خوبائی

از  هر   آن    دلبر   طنا ز  و  بت     ترسائی

چه  شد  امروز  که  با  یک  نگۀ  جانسوزت

سوختی  خرمن  جان  از رخ   نور افروزت

حیرتم   زانکه    کدام    جادوئی چشم سیهَت

یا  کدام  اشعۀ  رخساره  و  آن   روی  مهت

دیده  درید  و دَرِ  این   دل   دیوانه    شکست

ماندگار  گشت  درین  خانۀ  ویران و نَجَست

آمدی   از  ره  این    دیده    بدل     بنشستی

پای بر جا شده , نی  رخت   سفر  بر  بستی

خون دل میمکی «واهِب »تو به صد مکر واداء

تا کی  ای آفت  جان  این همه  بیداد   و  جفا

صالحه وهاب واصل

12  جولای  2007  فنلو- هالند

گریـــــــــــه

دیشب به یـاد چشمت با جام می گریستــــــــم

پنهـــــانی از رقیبـــان آرام می گـــریستـــــم

میسوختــــم ز هجـــرت از درد بیقــــــراری

همچون پرنــــدۀ پـــــا در دام می گریستــــم

هر چشـم پر ز حسـرت هر دل پر از نیــازی

من دیدۀ پــر از خــون نا کــام می گریســـــتم

خورشـید من جمـــالت مهتــاب من هـــــلالت

بر یـــاد مــاه رویت در شـــــام می گریستـــم

رویت نقــاب هر رخ گردیده بــود به چشمــم

گـم گشته بـــودم از خود سر سام می گریستم

من زنده ام بــه بـــودت  می میرم از نبــودت

وقتی که شد به من این الهـــام میگریستــــــــم

«واهب که نقش  رویت بر سنگ می تـراشــید

من زار پیش پــای اصنـــــام می گریستــــــم

صالحه وهاب واصل

10-جولای-2009

هالند فنلو

کی میداند

کی میداند به جز من گردِ ســــــر گردیدن خوبان
کی میداند به غــــــــیر از بـــنده آ داب خداوندان
فقط آن چشـــــم مســـــــت یار قد ر گریه ام داند
کی میداند به غیر از میکشـــــان کیفـــییت باران
برون از این دل تنــگم نمی آیـــــند خوب رویان
کی میداند به جزء از خیل یوســف قدر این زندان
به یک لحظه هزاران چاک های ســـــینه میدوزد
کی میداند هـــنر هائی که دارد ســــــوزن مژگان
ز خط پشـــــت لب گیرم سراغ آن دهن« واهِب»
کی میداند به غیر از خِضِر راه چشـــــمۀ حیوان

صالحه وهاب واصل -هالند
13-نومبر-
 

قمار زندگی

من   قمــــــار   زندگی   را مکر خوبان  یافتم

طالعــــم   فردوس  بود  و  من   بیابان   یافتم

بخت  خود  را  تا  خدا  رنگیــنه  میدیدم   ولی

از  ســیه   رنگ  جفا  این  تیره   بختان  یافتم

محفل  آداب  حُســـــن  یار  را  نشـــــناختـــم

از  فضولی  موج  اشک  ابر  نیســـــان   یافتم

اعتبار  یار  را  عهد  وفــــا  پنداشـــــــــت  دل

ســـــعی  باطل  بود  آخر  رخصت  جان  یافتم

قیمت  وصــــل  نگار  من   ندارد   کائنـــــات

من   برای  این  متاع  این  نعش  بیجان   یافتم

حسرت دل را چسان در دیده  ام کردن  خموش

من   شـــــرار عشق را مژگان به  مژگان یافتم

صبر  کردم  «واهِبا»  نائل   نیامد  وصل   یار

دامن   خود  زیر  سنــــگ  قلب  جانان    یافتم

  صالحه وهاب واصل

08-05-2009

فنلو--هالند

فریاد بیصدائی

در حلقــــۀ گــــرۀ گلو نالـــه خـون گرفت

فــریاد بیصدائی ز حسرت جنـــون گـرفت

پُر گشت جــام چشم ز مـــوج شفـاف اشک

از تیــــر مژه خون شده راه بــرون گرفت

دردی که ریخت خانه و دیــوار دل به هـم

در سینـه ضربی زد نفسـم آزمـــون گرفت

حرفی کـه دل نـــــوشت در آئینــــۀ نظــــر

سنگ زبان بهـــــائی نشانش فـزون گرفت

بغض شکستـه نـــوحــــۀ آزادی بـــــر لبش

دست خموشی با صد هزارش فسون گـرفت

خـــالق که ریشه ریشۀ جــــانم بـه هــم تنید

بر پــــاره پـــاره کردن آن غـم کمین گرفت

«واهب» که سر به بندگی هـرگـز نمی نهـد

بهتــر ز بنـــدگی ره نابـــودی چـون گرفت

صالحه وهاب واصل

05-10-2009

فنلو-- هالند

فتنه آفرین

از عشق تـــو دل به جــــوش آمـــد

شب رفت و سحـــر خمــــوش آمد

از بـــــارش چشـــــم بیــقـــــرارم

خون آب دلــــم بــــه نــوش آمـــد

بی روی تــــو سوی مــاه دیــــدم

شرمنــــده و پـــرده  پــوش آمــــد

در شــــــوق  تغــــزل  نگـــاهـت

صــد نغمه مـرا به گـــوش آمــــد

بیخـود شــــده دل ز بــودن تـــــو

 بــنشین ببــرم که هـــوش آمــــــد

سجـــاده نشین مــریــــد خُــــم شد

تــا لعـــل تــــو میـفـــروش آمــــد

بنشین که هزار فتنــه بر خــواست

دلهــا همـــه در خـــــروش آمـــــد

«واهب » تو بنــه قـدم که بوســــم

کانروی تــو ام ســــروش آمــــــد

صالحه وهاب واصل

20-جولای-2009

هالند

شکست قمر

در حلقه ء دو چشم تو مژگــان کمـر شکست
از تیـــر یک نگاه تو خنـج نظــــــر شکست
بـــرق نــگــــاه ابــــــر کبـــودش کنــــار زد
در زورق سپیــــدهء چشــمت قمــــر شکست
در منظر دو چشم تو مردم بـه دیــده سـوخت
در ظلمت سیــــاهی ء مژگان بصــر شکست
از دیـــده گـــــاه مردم دنیــا نظـــــر رمیـــــد
در پیش پای مردم چشــــم تـو ســــر شکست
هر سو نظر به چشم تو از دیــــده ء من است
ای آهو چشم، چشـم تـــــو در من اثـر شکست
در دام بستی مـــرغ زرین بـــالِ چشـــــم من
تا دیده زد بـه هـم بــه برش بال و پر شکست
سوگنـــد «واهبـــــا» به دو چشمـان نــــاز تو
کین چشم را نگاه تو زیـــر و زبــــر شکست
18-04-2010
صالحه وهاب واصل
هالند
 

راز حکمت

ز حیرت گــــاه هستی تشنه لب هاراســـت زم زم ها

مرا اشکی که در چشـــــم است این دم میشـــود یم ها

ز نا بینائی همچــون شمع پیش پــــــا نمی بینـــــــــم

ولی از نـــور عالــــم تاب من تابان شــد عالـــــــم ها

شـرار جــان من صد رنگ بگرفت تا به خــــاموشی

کنون گوهر ازین خاکستر آیــــد همچــــو شبنــــم ها

زبان درد من اشک است همچـــــون شیشه روشن دل

که تا دامن رسد دارد به بر صـــــــد موج ماتــم هـــــا

غبــــــار غفلت از روی دلــــم بر داشت دســت عشق

شد هر یک زره آبستن ز تاب و پیچ و از خـــم هـــا

خمــوشی راز حکمت هـــا  ست در آتش حصــار دل

هــزاران شـور و شــوق کعبه را کفو است این دم ها

مرا این بیخودی «واهب» نه از باده است نی از می

که در اجسام جــــام و ساغر من گشته او ســـــــم ها

صالحه وهاب واصل

01-04-2010

هالند

در راه وصال

مـی حـلال  خـیـالت  سـبو،  سبو  زده­ام

دمـی­­ کـه ره  به­ خـرابات جستجـو زده­ام

بمن حرام بـود خـرقه که صبوح  زده ام

چی آتشی  کـه بـه نـام و بـه ­آبرو زده­ام

ز پـیـچ و تـاب خم   زلـف  صـاحبان نظر

تـمـام عمـر من این­شا نه مـوبه مـو زده­ام

 بـرای آنکه  دمی سـایـه  افگـنی  به­سـرم

رۀ بهشتِ  وصـالِ تو کـو به کـو   زده­ام

رقـیـب   نـام   تـرا تـا کـه  بـر زبان  نارد

هــزار قـصـۀ دیگـر به  ­گفتـگــو  زده  ام

ز  پـرتـو  مـۀ روی چـو  بـدر  روشن  تو

سـیاهی شب  فرقـت به­   شستشــو زده ام

 بر آستان وصال تو گشته «واهب» ازآنک

هـزار تیشه به­هـر سنگ خاره کوه  زده ام

صالحه وهاب واصل

18-10-2008

هالند

بیکران رنگ

ای چشــــم آفتـــاب , ترا ســـرمه ئی نظــــر

ای پــــاسبـــــان  حلقـــه ئی دوار   انتهـــــا

تو مستقــر چو پرده میـــا ن شیـــرین و شـور

تـــو رونــق نگینــه ئی شـــب در دل سمـــا

تو عظمــت خروش بـــه امــواج پـــاره کــن

تو راحت عظیـــم بــه این مُشت  بی سخــــا

ای معنی ئی بیـان نهــــان خانـه ئی عیـــــان

ای جــان رنگ سرخِ روان , سبز رشتـــه را

ای من, جـدا ز من تـــو چـــه بیگانه از منی

بــا تو  نشان هر منـی از من  شـــود جــــدا

ای آبی ئی نهفتــه بـــه پشت  حریر بــــرف

ای سبز   دانه زیــر ســرشت  شـــرف لقـــا

ای نغمــه ئی سروش زبـان رسیــــل حــــق

آواز بـــی  صـــدای مــلامت  گــــر ریـــــا

«واهِب»میـا ن طربت پشمـین رنـگ رنگ

از بیکــران رنگ بــــه بیرنگی شــد رهـــــا

صالحه وهاب واصل

30-08-2009

فنلو هالند

بلائی او

تا نقش او به چشم است حاجت به جستجو نیست

تا او کــلام با شـــد ذوقی بــه گفتــــگو نیســــت

سر مست و بیخــــودم من از ساغــــر نگــــاهش

تا قطــــرۀ ز جــامش باشـــــد غـم سبـــــو نیست

گوینــــد غافلانــم از عطـــر و بـــوی رضــــوان

عطـریست در مشـامــم کـانـــدر گل شبــــو نیست

زیبــاست رنگ گـلشن , از آب ابر نیســــــــــــان

رنگ نگــــاه اورا حـــاجت به شستشـــو نیســــت

آئینـــه دار صــــورت ِ صنـــدوق رنـــگ رنــگی

صیقل گـــــر دل من بـــا شیشـــه روبـــرو نیست

دل جرقــــۀ برون داد صیقــــل زد استخـــــوانــم

در بـــرزخ تنم جز خــــاکستـــری از او نیـــست

در متـــن هر  ترانــــه , در قصــــه  و فســـانـــه

درشعر باطن من  جــزء وصف روی او نیســت

«واهب » امیـــد راحت, نـــارد بــه غیــــر آفـت

قایـق شکن کـــه امنت جـزء در بــــلای او نیست

صالحه وهاب واصل

09-09-2009

فنلو --هالند

آبلهء پا

شوق میلــــــرزد ز بیتـــــــابی هوسها میشـــکند

میروم را هی که پای غفــــــلت آنجا میشـــــــکند

مجمــــــر پا گشتـــــه از جوش قــــدم پر آبلـــــه

منــــگرم کز شــــــور هردم بـــاده در پا میشکند

صــــد هـــــزاران مژه ء بالا بـــرای دیــــدنش

از خـــم آئینه اش در دیــــــده ء ما میشکنــــــد

حســــرت لعــــل لبش آتش زن سیــــــلاب شــد

قطره چون گوهر شود طغیـــــان دریا میشکنـــد

تا مقــــــام تــاج گیـــــرد بر ســــر سنگ گــــــهر

هر حباب از شــوق زیــر موج ســـــر ها میشکند

در فراقـش نالــه ی دل حفتـــــه میســازد گلـــــــو

کین شبستان سرمه گــــون هر نالـــــهِ ما میشکند

نیست «واهب» فارغ از شوق طلب تا پای خاک

آرزو چون ســــــر کشد بالش گل آســــــا میشـکند

صالحه  وهاب واصل

02-04-2010

هالند

هوش

این گدایت کز سر شـــوق فنا دیــــوانه شـــــــد

هر طرف رخشید شمعی گِرد آن پروانه شـــــد

آن دلی بنمائی کز عشـــقت نباشــــد در خروش

جلوه گاهت را تمام , آئینــۀ دل خــــــانه شـــــد

باز پرس خاکــــــسارت را کن از روـی وفا

کین به خاک آلوده ات هم گنج وهم ویرانه شد

زعالم نیسـتی نشـــــــــاید هوش حاصــل آیدت

فـــتنه انگــــــیزان درین آرامــگه دیوانه شــد

میتراود هر نفــس ای تُرک از حســـــنت بهار

جلوه هایت یک به یک سر تا قدم بتخانه شــد

عفو مــیدارش اگر از او خطــــــــائی سر زند

کز می جام نگه این عاشــــــــــقت مســتانه شد

از برای دوست «واهِب» میکند صـد جان فدا

چون ضرورت اُفــــتاد از هوش هم بیگانه شد

صالحه وهاب واصل

05-05-2009

هستی ئی گوهر

رها شد دل , فنا شـــد , بی بها شــــد تا  منـــور شــد

چو  این  یک  قطره  دامن  چید  از امواج, گوهر شد

بیا  بر  بند  لب  ای  آنکه  از  لطف  حق     آگاهی

که  گر  حرفی  هم  از آن  جوره  لب آمد  مکرر شد

چه  شــــیرین  است  خاموشی  بیا و در لب نئ  بین

که  در  دل  چون  گِره   افتاد  نوائی  نای  شکر شد

مبادا  هیــــچ کـــس  را  در محبت  شرم همچشــمی

کز  آب  چشـــم هر کــس در هوایت ,دیده ام  تر شد

صدف از شور دریا غا فل است در هستی ئی  گوهر

که هر آنکس  که  آبش پُر دل گوشــش نمود  کر شد

هوائی  کبـــــر از ســـــر بیرون  آوردن  ترا   بایــد

که آخر چون  حباب ,این باده, سنگ  کاسۀ  سر شــد

بر انگیز ای  فلک از  خاکِ  «واهِب»   بــاد دورانی

که  در  زیر غبار  ننگ  این  فرزانه   پیکر  شــــد

صالحه وهاب واصل

13-05-2009

فنلو--هالند

مائل

گشتــــــم بیـــاد رویت بـــر آفتـــاب مــــائــل

از حسرت لبـــت بر ، برگ گـــــلاب  مائـــل

ای نغمه ساز جانم ای بانی ئی غــــزل هـــــا

دیدم ترا و گشتـــــم بـــر اظطــــراب مائــــل

بشنـــو ز روی الفــــت ای مـــاه نـــالــــۀ دل

کز درد دوری ات شـــد بر پیچ و تاب مائــل

از برق یک نگـاهت شـــد نور دیده تاریــک

سر ســام گشتـــه رفتم ســــوی سراب مائـــل

ای خوش خـرام بر گرد کن یک نظر به سویم

بین کز غمت چسان است دل بر عذاب مائــل

نی همـــدمی نه محــرم تا گـــویمش ز فرقت

از بی مصاحبت شـــد دل بر شراب مائـــــل

ای نو بهـار هستی کن دیــــده باز و بنــــگر

کین خشک گشته صورت شد بر نقاب مائـل

بر خاک من گذر کن «واهب» که زنده گردم

کین دل به هر اداءیت شـــد بر جـواب مائــل

صالحه وهاب واصل

01-03-2009

هالند

قدم قدم

به قلـــــه قلــــۀ عشقت پــــریـــد مــــرغ دلــــم

دمن دمن گــل نــــاز تـــــو چیـــــد مرغ دلــــم

ز بـــاغ بــاغ خیـــالت رسیــــد عطـــر تـــــنت

ز مستی مستی ات از خود رهیـــد مرغ دلــــم

به کوچه کوچۀ گوشـــم تـــرانـه زمزمـــه شـــد

نــــوا نــــوای دف و نی شنـــیــــد مـرغ دلــــم

سمــــا سمــــا ز تغــــزل ستـــاره بــاران شـــد

زشــوق  شوق گریبــــان دریــــد مرغ دلـــــم

قدم قدم به تو نزدیک و بیـرون از خـــود شـــد

ز   زره   زره   تعـلـق بـــریـــد  مــرغ دلــــم

به رگ رگش خُم وصــلت شرار مســــتی زد

که قطره قطره می ات , سر کشیـــد مرغ  دلم

خــروش و جـــوش جهـــان عـدم فســـرد تنش

بـــه ســایــــه ئی در تــو آرمیــــد مـرغ دلـــــم

بـه لـــرزه لــــرزه ســــرود زیرلب تــــرانۀ تو

نفــس نفـــس بـــه فـــراقـت تپیـــــد مرغ دلــــم

به مـوج مـوج خـــروشــان بیــکران « واهب»

گهـــر گهـــر شـــده , شــد ناپــدیــد مـرغ دلـــم

صالحه وهاب واصل

فنلو--هالند

05-11- 2009

عشق شمع

ترا صد بـــار در یک روز بینــــم پیش چشمانــــم

ولی با من تو از من میــــروی ای مونس جانـــــم

ترا من در تکـــــاپویم میــــان هر حبـــــاب موج

ولی کز مردمـــم نــزدیکی من این را نمیــــدانـــم

تــوئی آئینـــــــه دار دل تــــوئی آن زورق بـــــاور

که بیتو هست و بـودم  فاقـــــد معنــــاست میدانـــم

ترا بخشیدن جان خاک را, مژگان به هم بســــــــتن

مرا عمری ببــایـد تا کــــه جـان از خاک برهانــم

پـر پــروانـه مانـــد بـــر مزار شمع جــــای گـــــل

به این تـــــدبیر«واهب»سر به پای شمع می مانــم

صالحه وهاب واصل

14-10-2009

فنلو --هالند

عشق جمال

صد جفا  کرده  اگر  پــاره  کنی  ســـینۀ   ما

مهر  تو  بـاز  بـورزد   دل  بی  کـــــینۀ   ما

پاک  گردد ز فلک گر رقــم  مهر و  مهـــش

نرود   عشــــق   جمال   تو   ز  آئینــۀ   مــا

قطـــــرۀ بیش نبــــودم که شـــدم جـــویـــایت

ای که بحری بــه برت گیـــر تو گنجینۀ مــــا

شده وقتی که رقیب خون دل از دیــــدۀ خورد

زانکه   پر کرده  دل از  کینۀ  دیرینـــۀ   مـــا

زدی  از آتش  بیـرنگی  ئی  عشــقت  تیـــری

کین  همه  خاک   شــده  خانـۀ   رنگینــۀ  مــا

یارب این نغمۀ جانـسوز کی پرداخت, که عود

شرر  افروختــــه  در جامـــۀ   پشـــمینــۀ   ما

 هوش نایـد به ســر «واهب» مدهــوش  دگــر

کوست مخمور هنوز  از مئی  دوشـــینۀ  مـــا

صالحه وهاب واصل

17-نومبر -2008

هالند

عشق

تو مرا زنده  نمودی  تو مرا جان  شدی ای  عشق

تو چون احساس ملیحی که مرا آن  شدی ای عشق

تو   چو  آهنگ  غزل   نغمه ئی و  ساز و  نوائی

تو به اعضائی وجودم طرب افشان شدی ای عشق

تو  چه  دردی  که  خراشنده تر  از  زهری  و اما

درد ها دادی و خود  دارو و درمان شدی ای عشق

تو   کدام   عطر  لطیفی  که   دمادم     به   مشامم

بدمیدی   و مرا نقد  دو صد  جان شدی  ای  عشق

ای   گل  عشق   که   در  سینۀ  «واهِب» بشگفتی

زنده  کردی  دلش و شمع فروزان شدی  ای عشق

صالحه وهاب واصل

هالند

08- اکتوبر-  2008

صورت یوسف

ترا نوریست درپیــــــراهن تـاریک تن پنهـــــان

چو چهر صورت یوسف گـم اندر ظلمت زنــدان

مکش با تیــــغ تــو و من گلـوی وحــــدت مــارا

توئی آن خــانه را صــاحب مکن پیشـــامد مهمان