نگار لاله رو
مه عشوه نما جانانۀ کــــیست بدین زیبنـدگی نازدانۀ کیســـــــــــــت
نگرعاقل به چشم پرفســـونش خمــار از باده و پیمانــــــــۀ کیســـــت
به خون افتیده دارد عـــالمی را زسیـــر هرنگـــــــــــــاه در دانۀ کیست
دوگیسویش به سان مارپیچـان ندانم من که زیب شــــــــــانۀ کیست
لبش یاقوت وهم لعل بدخشان دو زلفش حلـــــــــقۀ زولانــۀ کـــیست
به سردارد هوای شور ومستی نگـــــــــار لاله رو مســـتانۀ کـــــیست
نشانش نیست پیدانزد هرکس که آن ســـــرو رســـــا درخانـۀ کیست
خیال محض باشد جملـه گفتار تو"اخگر" بس کن این افسانۀ کیست
اخگر