سروده های از لیزا سروش
تاریخ از خونم...
دوست من احساس بلندی دارد
از همسوی سخن میزند
خراسان نمیداند
آزیانا نمی خواند
چی فرق می کند
زنده باد افغانستان که حیثیت اش را
بی پنجاه دو امریکایی برشانه هایش
بار کرده است
دوست من احساس بلندی دارد
از صلابت ایمان کلام می آورد
آیینه را گزافهء تاریخ جنگل می خواند
چشمان ماه را با انعکاس نا همگون خودش
به امتداد فاجعه پیوند میزند
اونمیداند
تاریخ همزاد قبیله ماست
ماه و ستاره زاده دستان منست
او نمیداند
مادرم صلابت آزادی را
بربرج های بلند سبز کرده است
پدرم به جای سپیدار، باغ اش را
ستاره ی عشق می نشاند
دوست من از پسکوچه های تاریخ میآید
و موعظه دورغ «مشرف» را
کنار قامت بلند نیاکانم ماهرانه به کرسی می نشاند
آه! زبانم لال باد اگر بکویم با
آی
اس
آی
دوست من احساس بلندی دارد
همسوی را در پارچه پارچه شدن ملتم
با مارکر امریکایی می نویسد و با الغبای
انگلیسی مرکب اش می کند
های مردم!
دیگرجوان نخواهم شد
نه به شعار وحدت ملی
نه به ات-لاف برادران شمال و جنوب
نه به اسلام سیاسی
چرا من رقص گیسوان خورشید را تکرار دیده ام
آه!
چگونه فراموش کنم
سفره های خالی بیوه زنان راکه
نه نان را میشناند و نه همدلی را
اشک یتیمانی را که پدرو مهربانی را با هم گم کرده اند
غم دل مادرنم راکه از سرشاری میوه های شان
هیچ کرامتی در دسترخوان نیست
آخ! مردم
چشمان کور باد !اگر مرگ تاکستان شمالی را
خواب دیده باشم
فاجعه یکولنگ ودشت لیلی را اصلآ به یاد ندارم
کابل را هیچ نمی شناسم
حافظه ام را غربت تنهایی ام
کشته است
دوست من احساس بلندی دارد
از صلابت ایمان کلام میآورد
درست میدانید دنیا را با نکتای
پسا مدنیزه شده اش چگونه فریب دهد
درست میداند پیام آزادی را چگونه راهی
چراغ سرخ حادثه نماید
دوست من حرفهای حسابی میزند
با صدای نفس جنگل
با موزیکال" مایکل" و ایروهند" بچن"
او شاید کاج سبز نفس جنگل را
در مسافرخانه سند و پنجاب غرس کرده است
اوزخم ستاره و مرگ آفتاب را گشته تفنگ نه
انعطاف زمین می خواند
دستانش را با بوی خون ماشه، رنگ نکرده است
اوهم نمیداند!
معرکه طالبان را
باید از" بوتو" پرسید واستخوانش را از "وزیرستان"
اما تاریخ!
از خونم
چراغت می آورم
2-
بهار میرسد
بهار میرسد اماشبخونیان
کنار ایوان فانوس تازیانه باد
رویش زرد گیاه فاجعه را صدا می زنند
بهار میرسد اما هجوم باران به پاسداری باد
به هجاء خواب جوانه ها آمده است
و پرنده شب
امید غریو برمیدارد
تاسرود چکا وکها و قراولان گل ها
بالنتر از باد های سر گردان
از آشیانه بیرون آیند
و زهر حادثه برگلوی پاییز ریزند
بهار میرسد اما تنه رگبار جنگل را
برگ سبز در شاخسار نیست
دریا در تلا طم زورق زرین صبح
روی کدام آسیان شفق آبروریزد؟
وقتی که گلها همه پژمرده اند
وقتی که دشت ها همه خونین اند
وقتی که آدمی از گنبد گردون گذشته است
وقتی که پرنده در جوهر شب به سوگواری شا خه ها می گرید
" کجاست صدای سبز جنگل"
وقتی که خیل گرسنگان را
در کشتی بی لنگر
سوی سا حل گمنام
سو غات می برند
وقتی که انبو کشتگان رابا تیشه فا جعه به
گیسوان شرق می سپارن
وقتی که در خت آزادی را
با انگشتان گشوده شان خون می کنند
آیا کسی گسیوان بهاررا
هر گز زبام سرخ شقایق لمس تواند کرد؟
بهار میرسد اما دشت ها در اندوه تلخ
زانهمه شور نشاط
سنگلا خی خشک بر جا ما نده است
آسمان با ابر تنها ما نده است
جای شالیزار سبز
جای نوشخند مهر،دهقانان شاد
جای آهنگهای رود
خار های ناسزا پا مانده است
08/03/203-
سبز گیا ه
کاش بر دفتر چشمان کسی
رنگ مر موز گناه می بودم
خفته در موج نسیم سحرش
خوشه از سبز گیا ه می بودم
کاش چون نای به نوا می گفتم
حسرت گوشه چشمان کسی
می سپردم به در خانه خویش
قصۀ نازک عریان کسی
کاش چون غنچه گل های بهار
دلم از نقش تو روش می شد
سحر از پنجره زلف سیاه ات
گیچ آیینه وگلش می شد
کاش از پنجره ارواح نسیم
به نوازش غم و اندو می داد
تارگشت چهره آیینه من
جامعه ام چابک و انبو می داد
کاش در رهگذر دیده تان!
سینه ام موج تماشاه می شد
تشنه از گوشه زندان نفس
غم دیرینه تسلا می شد
کاج شب ها
کاش آرام من به روی سبزه های
می نوشتم ازدل گل ها خبر
در میا ن کاج شب های طنین
می نمودم در دل شب ها اثر
کاش در امواج ایوان دست نور
گریه تلخ ترا با چادری
پاک می کردم به خون جان خویش
لمس می کردم به مثل مادری
کاش، دلم را با کبو تر های شب
خیره از چشمان مهتاب دست نور
با سبد لبخند بوی جان خویش
پا به پای بوسه ها از راه دور
با طنین ناز مریم واس تان
فارغ از اندیشه با گل های سور
باچراغ شهر رویای خویش
با سرود شیشه از آهنگ شور
با زبان تا بگویم راز تان
راز این اندو وحشتبار تان
دیگر آن لبخند عشق وآرزو
کی بیابم بر لب تبدار تان
من برای گستر چشمان تان
آسمان را تکیه می مانم کجاست
من تپش را از نگاه گرم تان
فارغ از آیینه می خوانم جداست
ای خدایا! غیرحسرت کارمن
این غم دیوا نه تا حلق منست
وای! از این چشمان تنگ کور شان
روز شب بیگانه با خلق منست
22/03/08
صدای زنجره ها
اگر گلویم با تیر می کشند
روحم را با برقع زندانی می کنند
من صدای زنجره ها را با شیره جانم می شکنم
من نمی گریم چشمانم را خون می کنم
که را دلقک ها انتظار کشیده اند
من با آب و آینه می پیوندم
تا چراغ برایتان هدیه کنم
من صدا در می آورم
تا روزنه را از عبوس باغ ببرم
من از همدلی اوراق کهنه یک دفتر سخن نمی گویم
سخن اینست که من
رگبار جنگل را شبی ستاره
دریای پرتلاطم را پر از صدف می سازم
چون در صخره فاتح از عقاب جوانترم
همه میدانند
من گاهی به خواب سیمرغان را لمس نکرده ام
من بر نگاه شرم آگین هرگزبرکسی نخندیده ام
من به پیش می روم
تابقارادر لحظه نا محدود
با پیله پیغام بر فراز شب ها ببرم
چرا تولد و تکامل
پیمان دستان منست
من صدا ی زنجره ها را می شکنم
والفباء نا مانوس سیاسر، عاجزه
کوچ و عیال....را
با قطره های منفجرشده ی خونم رنگین می کنم
من نمی میرم
تاریخ رقم میزنم
من نمی میرم
اما تابوت سربی این واژه ها را به قبرستان مردانه به خاک می سپارم
من از قبیله عرسکها
سایه خاکی درختان کاغذی
وفصل خشک تجربه ها را
در کتاب مصور در می آورم
که چگونه سکوت فریاد مادرانم را
با فتواروی تخته سنگ، طلایی حک کرده اند
من از قبیله عروسکها
کتاب مصور در می آورم
که چگونه اعتمادم را از ریسمان عدالت سست کرده اند
چگونه چشمانم را با برگ های تیره قانون بسته اند
چگونه پیامبران رساله مرگم را از قرن ها میراث آروده اند
من از قبیله عروسکها
کتاب مصور در می آورم
از سایه خاکی در ختان کاغذی
که دیوار، برگ های جوانش را معنی می کند
من از قبیله عروسکها
کتاب مصور در می آورم
از فصل خشک تجربه ها
که زمانه مرا به زنجره تاریخ سپرده است
چرا بایستم به پیش می روم
به جستجوی جانب آبی در افق میله ها
تا حدود بینش مخیله ها راتکرار کنم
من در ایوان شب انگشتانم را خون نمی کنم
من شب را برسر انشگتانم می کشانم
چرا بایستم به پیش میروم
میدانم
اندیشه های حقیر هرگز نجاتم نخوا هند داد
به پیش میروم
برای شکستاندن قانون قدرت
که صادقانه مرگم را تأ ید می کند
برای عبور از قرن ها که خانه به دوشم خاندند
من تاریخ زنانه رقم میزنم
از صدای شکستاندن زنجره ها با شیره جانم
26/03/08
شهر من!
برتن جادو من هنگامه می پیچد به ناز
چادرگل های سرخ عاشق پژمرده را
تک درخت زیر ابر لاله، سرخ شفق
می سراید نیمه شب ، افسانه ء افسرده را
از گل نیلوفری ها؛روشنی
تشنه می ماند به آفاق دور
در افق برلاله سرخ چمن
می چکد از آسمان باران سور
می سراید رنگ شب افسانهء
آرزو ها سخت می خواند به بر
ابر وحشی می دود هر بیشهء
تیرگی هو می کشد از بام و در
شهر من؛ افسانه خوا هد خواند ز لالای من
اختران خوا هند بکوشند بر تسلایی من
ماه خوا هند برد، ز بام شهر من
نرم نرمک شور شیدایی من
پاره ، مهتاب و عشق نیمه شب
می رسد از دور و می خندد به ماه
وای برمن، اختران نجوا کنان
می روند بی من در این شام سیاه
سخت می گیرد مرا دنیا به خویش
ای امید نا امیدی ها شتاب
شعله گرم نگاهت بررخم
می در خشد همچو نور آفتاب
بر رخم هر گز نمی خندد امید
کی شراب زندگی در ساغرم
شعر من تسکین به حالم کی دهد
نیست ،غیر ازاشک وغم در دفترم
شعر من همرنگ دنیای این دنیای من
درد تلخ قصه فردای من
وای! برمن عاشقانم بعد من
سر کشد افسانه، شبهای من
من تو دگر مایم!
بهار آمده است .
تا افسانه های طلایی من تو را سبز کند
بهار آمده است
تا رویاهای مان بر دریچه سعادت شناورشوند
و من می خواهم برای زندگی آهنگی بسرایم
که دستان نامتحد مانراوصله می زند
وتو با چشمان درشت بی رنگ ات بگذارشهر روشن شود
من تو می توانیم
اگر به کوچه های تاریک شهر
چلچراغ عشق را فروزان کنیم
صبح را به مهمانی طلا یه آفتاب بریم-
ومه غلیظ را هزار ستاره بسازیم
من تو می توانیم
اگرپنجره های قلب مان رمز عشق ر ا
به قبیله سحرگهان بکشاند
مهربامی را با هم قسمت کنیم
و سوگند یاد کنیم که اگر باری کینه بکاریم
با تو !
پاره های ظلمت را می شکنم
وبرای جمع کردن تکه های ستاره گان
شکسته به مهمانی لحظه می روم
آه!
نمیدانم کدام روز
کدام جای
ترا ! دیدم؟
که رمز عشق از شهرستان د لم شا خه بر کشید
انتظار رفت
چشمان بی قرارت را برگیر و غبار کهنه تنهای را بتکان!
با ورکن !
در های زندگی باز اند
دستت را به من ده
تا سوی قبیله ها قد بکشیم
و اگر باران شد با هم مهربان شویم
باورکن !
در های زندگی باز اند
تا من و تو !
ستارگان رابر دامن شب بدوزیم -
وپنجره ها را برسایه عطوفت باز کنیم
چون من وتو دگر مایم
کابل ۱۳۸۵
ایکاش
ایکاش تا سرود سپیدار می شدم
یک برگ سبز سایه دیوار می شدم
یک خوشه بسز گندم و یکدانه امید
مرحم به چشم کودک بیمار می شدم
ایکاش ماه بودم و ایکاش آفتاب
هنگام شب زوسوسه بیدار میشدم
ایکاش دست همت من می رسید کجا!
رنگین کمان خلق تبه کار می شدم
ایکاش توته رخت زمستان و لقمه نان
بر کودک برهنه سزاوار می شدم
یک بوسه حریر نفس های من نثار
بادا!برایتان که شرمسار می شدم
ندای زن افغان
نکوشید! بر لبان بستهء من
به آن درد درون خستهءمن
به پیش چشم من دنیا چی زیباست
که شب دروی نهاده هستهءمن
مرا تنها گذارید! با خیالم
به غم ها و به درد پرملالم
ندیدم با وفا هر گز کسی را
که اشک ریزددر این دنیا به حالم
دلم چاک و گریبان پاره تا کی
به کوی دیگران آواره تا کی
دل من با همه بی چاره گی ها
به پیش دیگران بی چاره تاکی
هنوزم چشم من دنبال فرداست
هنوزم قصه ام خوانید چه زیباست!
هنوز این گفته های نا تمامم
هزاران آرزو در آرزو هاست
اگر از عرش بیندازید صفیرم!
وگرهر لحظه ، بندیت به تیرم
سرود زندگانی می سرایم
نمی خوا هم به ،آسانی بمیرم
جمعه 7 جدی 1386
امشب
امشب، حکایت شب را قصه می کنم
حکایت خانه ام را
که هیچ ستاره ای پنجره اش را نمی شکند
امشب دختر تنهایم
و زند گی مرا به تیره گی وهم درختان سپرده است
امشب تنم به پیراهن تنهایی ام نمیگنجد
اما تاج های کاغذی ام
حق
قا نون
کنوانسیون
در قلمرو آفتاب تکیه زده است
3اکتوبر 2007
کا ش
کاش در پر تو ما ه مه نو
از پس پنجره می تا بید م
ناگه از پرده مرموزحریر
شعر چشمان ترا میچدم
کا ش د رسا غرو پیمانه تو
لعل میگون شرا بت بو دم
کاش در بستر سرماه زده ا ت
شعله گرم نگا حت بو دم
کا ش چو ن با د سحر بر لب من
نقش میشد قصه خند ه تو
صبحگا ها ن به برم می لغزید
نفس گرم نو ا زنده تو
کا ش در نیمه شب تنهایی
تا سر ا پای خما رت بودم
به هو ای دل مستا نه خود
در پی عظم شکا رت بود م
کا ش د و را ن سرا پرده من
بخز دبر دل وبر ایا مت
نا گهان چهره کشد از نگه ات
همهء شهر کند بد نا مت
کاش میشد که به هنگام خزان
گرمی عشق مرا می دیدی
کا ش از شعر شب آهنگ شده ام
غم واندو ه مرا می چیدی
کا ش در بیشه خلو ت شده ای
پیکرم لخت برا هت می ماند
کاش می سو خت ز گنه کار ی خود
قصهء زهد برایت می خو ا ند
کاش از باغ و بهارگل سور
گل اقبال مرا دسته کنی
از پس پنجره لرزان لرزان
به درآی و برم هد یه کنی
سال 1384
کلبه احسان
تو در سکوت سیا هی ماه آمده یی
غبار کهنه تلخ مرا به خویش ببر
تو با ستاره و خورشید و زهره همسفری
بگیر ! دستم و از مه مرا به پیش ببر
بیا که برق نگاه هت در این قبیله غم
یگانه پنجره دارد برای تقد یر م
بیا که رنگ دو چشمم سراب دیده تو ست
دلم اسیر تو است بسته ا ست به زنجیرم
بیا به کلبه احسان من دریچه بکش
در انتهای دو آینه سخن هایم
به امتحان حقیقت زشعر تقد یرم
ز ساده گی دقایق به آن تمنایم
سال 1384تابستان
من ترا !
من ترا در معبد سبز غزل ها یا فتم
هر نمای زندگی را با تو زیبا یا فتم
من ترا در بستر سرد سکوت لحظه ها
یک بهار فصل موهوم تمنا یا فتم
من ترا در چلهء سرد تسلا یی خویش
همنفس با شعله گرم مسیحا یافتم
من ترادر زورق سرگشته این سرنوشت
یک طلو ع کاخ آزادی فردا یا فتم
من ترا اندر بلور دید گان خویشتن
نه بهار ونه خزان همرنگ گلها یا فتم
من خودم را چون کلام تلخ جنگلها هنوز
همنوا در پیکر سرد سخنها یافتم
من خودم را در بهار ستا ن گرم رازها
در کنار زند ه گانی با تو یکجا یا فتم
کابل 1384
اسارت
گا هی خواهم توا نست که صو رتکم را
از پشت نقا ب زند گی پنها ن کنم
به این حقیقت اندیشه خوا هم کرد
که زند ه ام
اما جز عرو سکها ی زند ه چیزی بیش نیستم
و در هنگام نخستین لبخند های زند گی پیر گشته ام
لیک دا ستا ن این کتیبه دلخراش
که خط های اصلی اش بو ی سو ها ن میدهد
به باور های سنگی خود دیگر
رنگ اعتماد نخوا هد داد
شا ید دلبستن به مسکن و این و آن
دل پا ک انسا نی را به
ور طه زوال کشا نیده با شد
شا ید که روح آ د میا ن این ملک
به جزیره نا مانوس تعبید شد ه با شد
یا شاید من باد بادک های
زنحیزظلمت را خوا ب دیده با شم
این را هیا ن که صبو رانه قا فله را
دنبال می کنند
بر در بد رقه ها خوا هند نشست!
آیینه ها بیدار می شوند
و چهره های تنها و بی کس
خود را به نخستین کشا له هوس
به هجوم پنها ن کا بو س های ظلمت
تسلیم خوا هند کرد
اما ! افسوس
که من از تمام خا طره ها یم
از " خون" که جز رنگ سرخ لاله صحرا تعبیرش نمی کردم
از "غرور"غروری که هیچگاه در بند
اسارت زنجیرش نکرده بودم
در انتهای ز ما ن خویش ایستا ده ام
و یا شا ید چیزی بنا م خون و غرور را
در گورستا ن غر بت زما نه دفن کرده با شم
لیزا سروش
۱۳۸۴ کابل
من شاعر نیستم
اما تا نامت برزبانم می آید شعرم الهام می گیرد
من شاعر نیستم
اما وقتی تودر برابرم می آیی شعرم ترانه می شود
من از محبت چیزی نمی دانستم
اما تو مرا به شهرستان صفای دلت عاشقانه پرواز دادی
آه !
آیا میدانی ؟
تمام هستی خود را در دیدگان تو یکسر ه میبینم
باوردارم
هرگز نه
میدانی تا آخرین فصل قصه ات باتو خواهم بود
با تو پرواز خواهم کرد
در هر نفس ،در همه جا همیشه
و اما تو؟
آخ برای چیزی دلم تنگ است
برای غرورم که چرا شکستم اش
باور کن !
شیشه های دلم را می شکنم
تا از پنجره آدم های عاشق را تما شاه کنم
در امید می گشایم
تا خا طره ها رابه دفتر سبز عمرم
به یا د گار بسپارم
و بنویسم
از تو !
از فصل بهار
از رویاهای که در من تو لد یافتند
می خواهم
از صداقتی که احساسم را زخمی کرده بود
از تمنای که موج بی قراری را در روانم می شگفت
از شب های که تا سپیده د م قصه می گفتم
از روز های که از حرف هایم خوشت می آمد
بنویسم
می خواهم بنویبم
بامن باش !
تا صداقت را در فصل یخبندان زند گیم باور کنم
می خواهم بنویسم
بامن باش!
تا ترا در شعر هستی ام بسرایم
با بهار آمدی
بی بهار مرو
کابل ۱۳۸۴
زندگی به پا ایستادن است نه لرزیدن
باور کن ای قلب من!
بالای آتش هیچ کس خانه نساخته است
اما من آتشکده را بر درون قلبم می پرورانم
باور کن ای قلب من !
آتش هیچگاه با اشک خاموش نمی شود
سنگ با صدا نمی شکند
وتو
در سنگ صدا-
ودر افسانه حقیقت
را جستجو میکنی
آه! نمیدانی
که فریب از قد یم میراث است
فراموش کن ای قلب !
که امشب شعرچشمان ترا می سرایم
من از ده آمده ام
از میان
خا ک
دود
وانبوه کلافه ها
اما برای تو!
بد نبال حرف های سر گردانم
که شاید بتواند
فاصله هارا به دایره انزواء بکشاند
و آهنگ با هم بدون را بسراید
من به د نبال سرود پیروزی ام
برای کسی که
احساس بلند فرداهای نیامده اش را می شکند
و نمی داند
زندگی به پا ایستادن است نه لرزیدن
ای قلب من!
از پرنده بیاموز که بال های نرمش را
برای آزادی چگونه اسیر باد میکند
وتوکه
در میان آزادی ها آزادی
اینک برا همیشه
چون
محبت قسمت نمی شود
حال چشم گشوده ام تا ترا تماشاه کنم
در عمق دلم غروب نا پیداست
که تو !
برای طلوعش افقی پد یدار خواهی کرد
من از شهر ظلمت به ماه میروم
و رویدن ستاره گان را در گلستان
قلبم می نگرم
ولی -
همان گونه که:
بهار از خزان
ماه از تاریکی
فریاد از سکوت
امید از یاس
دل من از فر ا موشی ات
می لرزد
کابل ۱۳۸۴
حجله سبز
شبی به راز د و چشمت ، گواه خواهم برد
به آشیان نگاهت ، پنا ه خواهم برد
به راز دیده پنها ن مهر با ن تو هم
هزار دیده به پلک نگاه خواهم برد
به آستان تو با چشم دیده گستر خویش
هزار نامه به سطر سیا ه خواهم برد
دو طاقِ ِ حجله ِ سبز ِ نگاه گرم ترا
به خانه خانه خورشید و ماه خواهم برد
شبی برای تو تا بام داد خواهم خواند
چنان ترانه : که شرم از پگاه خواهم برد
زسوز دل به خدا گونه گونه خواهم گفت
همان غز ل که به قلب تو راه خواهم برد
کابل ۱۳۸۵
تنها یم
و در نحستین آستان های جوانی
با اوراق زبر د ستی پاشنه صحنه ها میشوم
این منم یک دختر
اسطوره از ملالت ها
ای ! زمانه
با باور هایم رنگ بی اعتمادی مزن
میدانم آنگاه که چشمان انتظار من
از بوی سلا متی ترانه میکشد احساس میکنم که تنها یم
آه!
این منم دختری که با فصل عداوت ها پنجه نرم میکنم
ودر محفل شکست آینه ها و آتش بم سیاست ها
همه را بد رقه تسلیت می کنم
این منم که در اجتماع سوگوار
تجربه های بی رنگ دستور هارا امتحان میکنم
این منم که زندگی ا م را مثل مرده های هزار ساله هر روز تکفین مرگ میکنم
و زنده ام
اما میدانم
از تمام زندگی جز رنگ سرخ اوهام وحشی چیزی به یاد گار نخواهم برد
دختری ام
که خاطره هایم
بعد از دوازده همین سالگرد زندگی ام با رنگ لحظه شماری
بین مرگ و زندگی مکتوب نویسی میکند
دختری ام
که اوهام سرخ عداوت ها
نه سال عمرم را محتاج رشته دوانی عنکبوت ها کرده است
آه !
این منم که صدای قدم های پای باد را حساب میکنم
یک
دو
سه
صدا در گلویم به رسم عنعنات در در هم کوبیده میشود
ودر میان عناوین اهانت به ( رسوم ...)
حلقه های محکومیت بر سر و گردنم انداخته می شود
به پهنه های خیالی پناه میبرم
شب و روز را به اسنقبال مرگ وزندگی تقسیم اوقات میکنم
شب از وحشت گوشهایم افتیدن برگ درختان را حساب میگیرد
وروز را از سکوت نا توانی ها بستر بیمارستان زخمها میکنم
چو.ن میدانم تنهایم
و زمانه مرا تنها گذاشته است
این صدا هایم را
این صداهای تنهایم را که سنگ را در دل کوه می شکند
کمتر کسی همراهی میکند
زمانی به چهره معصومانه پدرم
و چشمان اشکبار مادرم نظر می کنم
وبا صدای لرزانش می شنوم که می گوید
بی کسی چقدر سخت است
یقین می کنم
چه قربانی بزرگ را پذیرفته اند
حادثه ها یکی پی دیگری حلقه درم را تکان میدهند
با صدای درهم خفته ام
چنان در اوقیانوس انقلاب غرقم
که شاید
از پارچه پارچه شدن راز هایم
زره های کوچک آفتاب به دنیا آید
و شاید
زمانی از آینه می پرسم
از تصویر حقیقت ها
آیا زمانه تنها تر از من نیست ؟
آیا رسالتم جزکشاکش ها چیز بیش نیست؟
آیا چشمان معصومانه ام طنین آیه های مقد س نیستند ؟
جواب نمی دهند
میدانم همه چیز خاموش است
ولی ای ! مردم
وقتی به مزارم آمدید
تاریخ قتل زمانه را سنگتراشی کنید!
و بنویسید
آیا دختری در کفن امید و آرزو بمیرد شجاعت است ؟
آیا کسی که آیه های مهربانی را تفسیر میکند
و سرود عدالت را نغمه سرایی
محکوم به مرگ شود؟
آه !
دختری ام
محروم از سرود شاد و شاد مانی ها
و محکوم به زنجیر های ظلمت زمانه
و سزا وار تازیانه و شلاق های آتشین
چون محکوم زمان و مر د مان زمانه ام
که بستر مفاهیم کهنه را برایم در افشانی می کنند
آ ه خدایا!
سال 1377کاپیسا
بیا !
بیا! که با تو شبم را ستاره خواهم کرد
حد یث عشق برایت دوبا ره خواهم کرد
به التماس قد ومت صفای گلها را
چو چلچراغ شقایق شراره خواهم کرد
بیا! که بی تو تمام نوای خاموش را
درون سینه قلبم کتاره خواهم کرد
بیا! که غرق خیالم ز اضطراب فقد -
به سوی کعبه حسنت نظاره خواهم کرد
بیا! که جامه تقواو ذهد پر هیز را
برای هر قدمت چاک وپاره خواهم کرد
بیا! رمیده دلم قامتم خمیده کنون
در این سکوت سیه گون چه چاره خواهم کرد
کابل 1384
به یاد ت!
به یا د ت زنده داری دوست دارم
در عشقت بی قراری درست دارم
به شهرت جز منی بیگانه تر نیست
همین بیگانه یاری دوست دارم
خیالت را که جولانگاه عشق است
چو ابر نو بهاری دوست دارم
به عهد خود به پا برخاستن را
فقد بی دست یاری دوست دارم
ترا! با این همه نامهربانی
عزیزم!جون قناری دوست دارم
کابل 1384
آن کیست ؟
آن کیست ؟که داند غم دنیای دل من
امواج پراگنده در یای دل من
از جور زمان وه چه فسونها که ندیدم
غم دور غم آمد به تسلای دل من
جز دردوملالت به دلم جای دیگرنیست
یک لحظه شنو از سرسودای دل من
از بسکه صبورم نتوان نقش غمی را
یابیذ زسروصورت سیمای دل من
آهسته و آهسته تر ، ای قافله سالار
نازک بدن است کودک نو پای دل من
از نگاه تو!
شب است و این دل تنگم بهانه می گیرد
نوای شعرترا بر چفانه می گیرد
تما م خاطر من صرف یاد های تو باد
که از نگاه تو چشمم ترانه می گیرد
فضای آبی عمرم بسیط خاطر تو
که در فضای تو عمرم جوانه می گیرد
اسیر چشم تو ام بسته ام به جا دو ات
مرو که بی تو دلم از زمانه کی گیرد
رها مکن که به بسترگه امید و هوس
سکوت ملک مرا ظالمانه می گیرد
بخوان به خویش و یقینم به انزواء مگذار
که خاطرم زتو جان عاشقا نه می گیرد
کابل
من یک زنم
زنی که گامهای نحیف اش مساف تند زمین را پی
قطره اب طی کرده است
زنی که از اغاز دنبال احساس گمشده اش سنگینی رنج
را لمس کرده است
زن کی گیسوان اش را درجنبش نهانی شب
چیزی به نام یأس نابود کرده است
وانقدر مرده است
که دیگر نمی توان صدایش را حتی از انتهای باغ شنید
من یک زنم از قبیله های جنوب
از شهر ساکت که صدای من هم با گرو هی از مجسمه ها
اعلان وحدت ملی کرده است
من یک زنم از قبیله های جنوب
زنی که تمام ارزو هایش را در اسمان گمشده ای
پرواز داده است
من از شهر شب هایم
که پهنای دو چشم را گریه تلخ مکدر کرده است
إی وای مردم باور کنید!
اطرافیانم زنده های جز نقاله پرکار بکس یک بچگک مکتب
بیش نیستند
إی وای مردم باور کنید !
اطرافیانم عارفان بلند اندیشند
اعتبار سنگی خود را که انتظار را ظهور نیست و
دختران عاشق چون کلاغان در خواب سحرگاهی احساس می شود
شاد که دور از نگاه صد هزار ایینۀ کوچک
در بازتاب یک تصور مانده باشدکه
هیچ !
هیچ غیر از شررسینه تاریخ
هیچ غیراز پرپرزدن دراشک
من یک زنم
از ایراد بشردوستانه قصه ها
از نسل آواره دشت ها
و با نامم که نفس همه پاکی است
دیگر که مرده ام بر جنازه خویش نماز ادا میکنم
من از آستانه کوچک شمالم
زنی که تا نهایت توان مزارع وگندمزار را گام زده است
زنی که در برابر بن بست وتأسف و شرم و درد
موجی ا زتپش قلب اش را در میان پنجره ها
در روشنایی سپیده دم تحلیل میکند
آه! که نگاهم از چشمان زندکی ام خیره گشته است
آه! که اعتمادم را قلعه های خاموش در حصار گشیده است
وصدایم ، صدای گمشده ام را دور از نگاه های ثابتم
چون دروغگویان در منزوی پلک هایم پناه میدهم
آه!
ای زنان مرا نجات دهید
که با سمند سرکش تا پیکر خواب جادرویی رفته ام
مراه نجات دهید !
که صدا ی من وقت مرگش نسیت
من یک زنم
زنی که راه مبارزه را تا نابودی جلادان انکار نخواهم کرد
من یک زنم
که از شقاوت ظالمان بیمار گشته ام لنجور گشته ام
اما دربرابر لشکر نامردان ایستاده خواهم مرد
من یک زنم از کوپایه های دور شرق
زنی که اسارت زندانها را از پایه میکند
زنی که با مرگ همسفر است
اما پرصلابت و استوار بر پیکر ستمگاران با نهره
خورشید فریاد میزند
من یک زنم
یک مادرم
یک خواهرم
یک همسرم
من یک زنم
من یک زنم